Als zelfs je uitgebreide filmdatabase er ook geen graten meer in ziet, lijkt het dan toch ook logisch dat je met enige reserve de projectie tegemoet ziet. En achteraf gezien blijken de twijfels gerechtvaardigd te zijn.
Nochtans begint de prent veelbelovend: de jonge Fiona Coneelly ruilt de drukke en vervuilde stad van haar vader voor de rust en de kalmte van de Ierse kust bij haar grootouders en neefje Eamon. Daar maakt ze kennis met het magische en wonderlijke eiland Roan Inish. Dat eiland was jarenlang de thuishaven van de Coneelly's maar door omstandigheden konden ze niet anders dan naar het vasteland terugkeren. Tijdens de verhuizing verloor Fiona haar jongere broertje Jamie, die met z'n wiegje door een golf werd meegesleurd in zee. Later vertelt Eamon echter dat volgens de legende Jamie's wiegje nog steeds op het water rond het eiland zou drijven. Fiona zal al snel merken dat legende wel eens realiteit zou kunnen zijn...
Regisseur John Sayles, die volgens onze documentatie als scenarist heeft meegewerkt aan onder andere de geflopte Jaws-imitatie Piranha en het bekendere Lady in Red, is met The Secret of Roan Inish aan zijn eerste behoorlijke film toe. Geen kwaad woord over de man, maar waar de film de overgang maakt van het sprookjesachtige naar de werkelijkheid verliest hij duidelijk de controle over het stuur.
Het moment waarop de kijker voor de eerste keer geconfronteerd wordt met de kleine Jamie wordt geacht het keerpunt van de film te zijn, maar komt zo lachwekkend en bespottelijk over dat het niet mooi meer is. Zo zijn er nog wel enkele sequenties in de tweede helft van de prent waar je meer dan je bedenkingen bij hebt. Zeker als je net na die mooie eerste helft - we spreken hier trouwens al ongeveer in voetbaltermen - bijna terecht je vooroordelen aan de kant wilde schuiven.
Onbekende namen dus, zoals we al eerder zeiden, maar we vermelden ze toch nog maar eventjes voor de analysten onder ons: Jeni Courtney, Mick Lally en Eileen Colgan die weten wat ze doen als respectievelijk kleindochter, grootvader en grootmoeder en Richard Sheridan als Eamon (voor zover wij weten geen familie van zijn bekende naamgenoot en regisseur Jim).
Verder werd ook nauwelijks onder stoelen en banken gestoken dat de prent kan beschouwd worden als een heuse promotieclip voor Ierse vakanties. Niet dat dit ons tegensteekt, maar dan opteren wij wel voor betere weersomstandigheden dan degene die ons op het witte doek worden geserveerd: afwisselend nat en droog en hier en daar een sporadische zonnestraal. Een weerbericht dat de hele film nog het beste typeert.