De eerste film waar u dan aan denkt is hoogstwaarschijnlijk My Life As A Dog. Zo ook The Slingshot, de Zweedse inzending voor de Academy Awards voor de categorie Best Foreign Language Film. Gebaseerd op de autobiografische roman van uitvinder Ronald Schutt, vertelt The Slingshot het verhaal van de 12-jarige Ronald die probeert te overleven in het Stockholm van de jaren twintig.
Alsof dat nog niet moeilijk genoeg zou zijn, wordt Ronald door niemand aanvaard omdat zijn moeder een Joodse Russin en zijn vader een werkloze socialist is. Bovendien wordt hij geregeld als boksbal gebruikt door zijn broer die later bokser wil worden. Toch houdt hij zich sterk door als een gek te gaan uitvinden om een centje bij te verdienen. Het liefst van al gebruikt hij voor zijn uitvindingen de (illegale) condooms uit de winkel van pa en ma. Hiermee steekt hij bijvoorbeeld de katapult waarnaar de titel verwijst in elkaar.
De kijker wordt getracteerd op een aantal tekenende belevenissen in Ronalds leven: zijn eerste contact met het andere geslacht, zijn 'vriendschap' met een kikker, zijn racistische leraar en dergelijke meer. The Slingshot slaagt er in een aardig sfeerbeeld te scheppen. Je krijgt spontaan koude voeten van naar het constant besneeuwde Stockholm te staren.
Wat dat betreft zit de film wel goed. De prent is echter nogal afstandelijk, en dat zou inderdaad wel eens aan de eerdergenoemde hoge Noorden-mentaliteit kunnen liggen. Lasse Hallstrom, de regisseur van My Life As A Dog die recent menig hart brak met zijn prachtige What's Eating Gilbert Grape, was ongetwijfeld Sandgrens belangrijkste inspiratiebron tijdens het maken van deze film. Sandgren slaagt er in tegenstelling tot Hallstrom echter niet in veel menselijke warmte in zijn geesteskind te steken.
Jesper Salén is wel leuk als de veelgeplaagde Roland, maar het is vooral de rol van zijn vader die blijft hangen. Stellan Skargard is dan ook niet voor niets de meest succesvolle Zweedse acteur van zijn generatie, met al meer dan veertig films en talrijke awards op zijn CV. De weemoedige muziek komt van Bjorn Isfalt, overigens de huiscomponist van Lasse Halstrom. Af en toe slaagt The Slingshot er in om een glimlach op het gezicht van de kijker te toveren, maar dan wel heel sporadisch. En er van huilen zult u ook niet. Het enige opvallende effect dat de Slingshot heeft is dat je er kou van krijgt.