Suite 16 is een film noir, die de twee meest fantaïstische thema's uit de mensheid op een bijna geruisloze wijze in elkaar telescopeert: geld en sex. Daar draait het in ieder geval om in het leven van Chris, een knappe en ambitieuze kerel die aan de Franse Cote d'Azur zijn boterham verdient met het verleiden van oudere dames, die hij naderhand besteelt. Het duurt echter niet lang of hij loopt tegen de lamp: een vrouw weet hem te overmeesteren en Chris moet met een bloedende hoofdwonde de hotelkamer uitvluchten. Zo komt hij terecht in suite 16, de op het eerste gezicht verlaten luxekamer van Glover, een man van in de vijftig die aan een rolstoel gekluisterd is. Aanvankelijk lijken Chris en Glover elkaars antipode te zijn. Glover is een bedaarde en bedremmelde man, maar desondanks straalt hij iets homerisch uit. Hij is immers stinkend rijk en kan Chris alles bieden waar hij ooit van gedroomd heeft: geld en vrouwen. Maar er is natuurlijk een prijs te betalen: Glover wil alles via camera's meebeleven.
Langzaam maar zeker raakt Chris verstrikt in het web dat Glover rond hem spint. Hij kan het geld dat hem toegestopt wordt niet weigeren en als Glover hem verleidt tot een spelletje 'alles of niets' hapt hij dan ook met beide handen toe. De plot van Derudderes derde film mag gezien worden. De man achter Crazy Love en Wait Until Spring Bandini bespeelt op geniale wijze een actueel thema: de corrupte en hopeloze zoektocht naar rijkdom, macht en dominantie. Zowel Glover en Chris willen hun fantasieën beleven en in de overheersende positie geraken.
Suite 16 is een controversiele film, zoveel is zeker. Deruddere schuwt het grauwe van de menselijke psyche niet en exploreert in onvervalste Bitter Moon stijl zo ongeveer alle kanten van de menselijke fantasie. Nadat Chris het bed is ingedoken met een dozijn meisjes krijgen we ook nog een voorspel tot SM en wordt hij zowaar door een man verkracht. Sex is dus troef in deze film, daar kun je niet naastkijken.
Deruddere dwingt je in de positie van de voyeuristische Glover, die tegen wil en dank het sexuele via het lichaam van Chris moet beleven. Hij is immers sinds zijn jeugd verlamd. Eigenlijk hunkert hij alleen maar naar liefde en je weet dus niet goed wat je van die Glover-figuur moet denken. In het middenstuk verliest het verhaal echter zijn trappers. Glover gaat in zijn manipulaties steeds verder en het lijkt of de film zichzelf klem zal zetten. De inbreng van Helen, een tritagoniste van het zuiverste soort, trekt het verhaal echter terug in de haak en kondigt een verrassende en meeslepende pointe aan.
Het was vijf jaar geleden dat we nog eens iets van Deruddere gehoord hadden, maar Suite 16 mag er zeker zijn. De Belgische cineast regisseert vlekkeloos en ook op de montage en fotografie valt niets aan te merken. Om dan nog maar van de super-cast te zwijgen: Antonie Kamerling verbaast als Chris en Géraldine Pailhas zet als Helen een mysterieus en belangrijk personage neer. Maar helemaal onovertroffen is Pete Postlethwaite (Oscarnominatie voor In the Name of the Father) als Glover. Alleen al om hem, moet u deze film gezien hebben.