De gotische film is in. Of het nu gaat om de gotische horrorfilm (Bram Stoker's Dracula, Mary Shelley's Frankenstein, Interview with a Vampire, Nostradamus) of om de gotische comic-avonturenfilm (Dick Tracy, de eerdergenoemde Batman en The Crow), speelt geen rol. Het resultaat is altijd even overdonderend. En daarop is The Shadow geen uitzondering.
Wie beter dan Russell Mulcahy konden ze de regieteugels voor The Shadow overhandigen? Mulcahy, voormalig videoclip-regisseur, is het genie achter Highlander, en dat is zowat de moeder van de moderne gotische film. De meester is de knepen van het vak nog niet verleerd. Integendeel, je kunt hier zonder enige schaamte spreken van een ware virtuoos, die je alleen met iemand als Ridley Scott kunt vergelijken.
Dat maakt dat The Shadow werkelijk prachtig is om naar te kijken, een feestmaal voor het oog. Mulcahy tovert de meest betoverende decors uit grond in het New York van de jaren dertig, in enige echte Dick Tracy- en Hudsucker Proxy-stijl. Mulcahy filmt daarenboven met veel zin voor beweging. De camera zweeft door gangen en maakt spectaculaire draaibewegingen. Dan zijn er nog de special effects die elke liefhebber van Hollywood-magie in vervoering brengt. De digitale revolutie raast op volle toeren, en ook in The Shadow wordt dankbaar gebruik gemaakt van deze techniek. De effecten zijn in één woord verbluffend. Om nog maar te zwijgen over het schitterende kleurenspel in de immer nachtelijke grootstad.
Het oor wil echter ook wat. En krijgt veel. Ook op auditief gebied breekt de digitale revolutie door, en dat is duidelijk merkbaar in The Shadow: kristalheldere geluidseffecten die van alle kanten lijken te komen. Plak er de beste Jerry Goldsmith-score in jaren aan vast en het resultaat is een soundtrack die je van je leven niet meer vergeet.
Of Mulcahy een beetje geloofwaardig zijn verhaal kan vertellen, dat is andere koek. In zijn vervolg op Highlander verloor de man zodanig de controle over zijn film, dat het pijnlijk om zien werd. Verbluffende effecten kregen de bovenhand op een verhaal dat aan alle kanten rammelde, en dat deed het ambitieuze project onherroepelijk de das om. Mulcahy laat zich echter deze keer niet vangen en verliest zijn verhaal geen moment uit het oog. De kritiek dat het verhaal niet zo veel voorstelt is niet helemaal ongegrond, maar volstaat voor een zorgeloos avondje plezier.
Dat verhaal gaat als volgt: in zijn verleden was Lamont Cranston een wrede bloeddorstige krijgsheer in Tibet, en om die reden moet hij nu boeten door als The Shadow de misdaad in New York aan te pakken.
Dan duikt echter Shiwan Khan op, de laatste afstammeling van Genghis Khan, die door middel van een atoombom de macht wil grijpen, met of zonder de hulp van The Shadow. Voor Cranston is er dus werk aan de winkel. Batman in Big Trouble in Little China, zeg maar, of Dick Tracy meets The Golden Child.
The Shadow/Lamont Cranston wordt uitgebeeld door Alec Baldwin. Hierover geen kwaad woord. Hij is geknipt voor de rol van de held die wordt getormenteerd door zijn duister verleden. De onvermijdelijke vrouwelijke interesse Margo Lane (zusje van Lois?) wordt onopvallend vertolkt door Penelope Ann Miller.
Wie naast Baldwin echter opvalt is Tim Curry die zich meesterlijk ontpopt tot een laffe schurk. Tenslotte speelt John Lone Shiwan Khan, en in taxichauffeur Moe Shrevnitz kunt u Peter Boyle herkennen. Of The Shadow een goede film is, moet u voor zichzelf uitmaken, over smaak valt niet te twisten. Maar iedereen zal het er ontegensprekelijk mee eens zijn dat The Shadow een beangstigend goed gemaakte film is.