Maar Star Trek: Generations is geen Star Trek-film zoals de anderen. Integendeel: Generations zal de geschiedenis ingaan als de prent waarin de grijsaards van de originele bemanning de fakkel doorgaven aan de, euh, grijsaard van de Next Generation. Deze keer zou het inderdaad definitief het laatste afscheid zijn van Kirk en co. Om nu nog de overgang naar de nieuwe generatie rimpelloos te laten verlopen, bedacht Paramount een even voor de hand liggende als geniale oplossing: laat beide generaties elkaar ontmoeten. En meteen is ook de titel verklaard.
Om generaties die 78 jaar van elkaar verwijderd zijn, bijeen te brengen, was er uiteraard een bijzonder script nodig. Uiteindelijk werd er geopteerd voor de zogenaamde Nexus, een krachtige energiesliert. In de Nexus staat de tijd stil, en ieder die erin terechtkomt ervaart een soort van aards paradijs en wil er nooit meer uit.
In een verre toekomst zijn Kirk, Chekov en Scotty te gast op de doop van de nieuwe Enterprise en zullen haar eerste vlucht meemaken. Wanneer zij echter een noodsignaal ontvangen, snellen ze ter hulp. Een ruimtetuig dreigt te worden vernield door de Nexus. Alvorens het schip implodeert, wordt een deel van zijn bemanning naar de Enterprise gestraald, waaronder Dr. Soran. Maar de Enterprise wordt zelf beschadigd door de sliert en Kirk wordt de ruimte ingesleurd.
Flits naar een nog verdere toekomst, die van kapitein Picard. Dr. Soran, geobsedeerd door de Nexus, tracht al 78 jaar terug in de Nexus te geraken. Hiervoor ontziet hij niets of niemand, zelfs een planeet opblazen gaat voor hem niet te ver. Picard moet de gek stoppen, maar dat lukt alleen maar met de hulp van een held die, niet tegen zijn zin, al 78 jaar in de Nexus zit...
We zullen het maar niet ontkennen: toen we Kirk voor de allerlaatste keer op de brug van zijn Enterprise zagen staan, moesten we even slikken. Reeds 29 jaar houdt hij miljoenen in de ban met zijn avonturen. Kirk is een icoon geworden, en het afscheid viel zwaarder dan we hadden durven vermoeden. Wat dat betreft zit de film wel goed. Dat is echter niet over de hele lijn zo. De idee achter een vereniging van de twee populairste bemanningen in de geschiedenis van de film was op zich wel prima, maar de uitwerking kon beter. Als ze dan toch die moeite gingen doen, waarom zijn ze dan niet 'all te way' gegaan? De rolletjes van Chekov, Scotty en zelfs Kirk zijn te klein, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de zaak Spock en McCoy. Wat is een Star Trek-film zonder Spock en McCoy? Maar goed, het eindresultaat is best te pruimen, al vonden we de knok-finale maar zwakjes. En de voorstelling van de 'binnenkant' van de Nexus was ons inziens een tikkeltje te abstract om echt tot de verbeelding te spreken.
Uitstekend zijn dan weer wel de regie van debutant David Carson, maar dat mag niemand verbazen, als we erbij vertellen dat Carson de regisseur is van Yesterday's Enterprise, de Next Generation-aflevering die unaniem werd verkozen als de allerbeste in de hele reeks.
Ook het acteerwerk mag er zijn. William Shatner's pretoogjes spreken nog steeds boekdelen, Patrick Stewart is een Shakespeare-acteur en dat is eraan te zien en Malcolm McDowell is weer helemaal terug als de bezeten Dr. Soran. Zelfs Brent Spiner die alias Data eindelijk zijn Emotion-chip ingeplant krijgt, wist ons te bekoren.
En dan natuurlijk die verbluffende special effects, daarvoor alleen al raden we de film aan. De openingsscène bijvoorbeeld, is gegarandeerd een klassieker. Of de crash van de Enterprise-D, om er maar enkele te noemen.
Star Trek: Generations is duidelijk één van de betere bioscoop-films in de reeks, en dat wil wat zeggen. Zij er maar niet genoeg van krijgen kunnen ondertussen al beginnen af te tellen. Het volgende project is al in de maak.