Al vanaf de eerste scènes is al duidelijk wat de komende 104 minuten zullen geven. In ware comic-stijl krijgen we een wervelende, vermoeiende start die op zijn minst origineel is te noemen. Vooral niet te laat komen dus anders mist u deze leuke begingeneriek. Tank Girl is dus gebaseerd op een Britse comic, maar het is een Amerikaanse film en dus werd een en ander aangepast. Zo besloot men om zonder script te werken (althans die indruk kregen we) en ook het spitse taalgebruik werd door een puriteinse filter gehaald.
Het verhaal is genoegzaam bekend. Het jaar is 2033, en alles ziet er - zoals het blijkbaar hoort - verloederd uit. De wereld is een grote woestijn geworden en er is een nijpend tekort aan (verrassing!) water. De Water & Power Company, onder leiding van een zo uit Star Trek: Generations weggelopen Malcolm McDowell, heeft zowat alle waterreserves onder controle behalve natuurlijk één klein gebied waar onze heldin vertoeft. Onder het motto 'een mens kan niet hebberig genoeg zijn' probeert hij ook dit te annexeren. En zo helpt hij bij de geboorte van Tank Girl. Samen met Jet Girl en de beruchte Rippers probeert deze laatste te doen waar Kirk niet in geslaagd was.
Lori Petty wordt als Tank Girl geacht om eens flink tegen de schenen van de gevestigde waarden te schoppen (zoals in het stripverhaal), maar we kunnen nu niet onmiddellijk zeggen dat we ook maar één bijdrage tot de anarchie hebben ontdekt. Vuile praat, dat wel, maar dat zijn we natuurlijk al lang gewend. En wat nu eens echt leuk had kunnen zijn is op de vloer van de montagekamer terecht gekomen. Onder de Rippers - een half mens half kangoeroe vechtmachine - bevindt zich immers een individu die samen met Tank Girl wel enige vloeistoffen wilde verwisselen. Gebeurde ook, maar knip, dat kon er blijkbaar niet in. (Huh?)
Die Rippers, waaronder Ice-T, werden trouwens door Stan Winston van make-up voorzien. Winston maakte reeds naam met de Terminator films, Aliens, en Jurassic Park. Het gevechtsmasker van de rippers vertoont zelfs enige gelijkenissen met ene Predator. Ook van Winston trouwens. Verder zijn de visuele effecten eerder teleurstellend. Vaak konden we ons niet van de indruk ontdoen dat we naar miniaturen zaten te kijken, wat ook het geval was.
Wat de acteerprestaties betreft zijn we ook niet onverdeeld gelukkig. Petty doet wat ze moet doen, en McDowell is nog maar eens de slechterik. Vooral Jet Girl (Naomi Watts) viel sterk tegen. Neen, dan waren de rippers nog de leukste bende. Rachel Talahay heeft haar huiswerk dus niet goed gemaakt. Samengevat: een visueel bijzonder interessante film, verder maar matig.