Zowel Costner als Kasdan zijn met deze prent niet aan hun proefstuk toe wat het western-genre betreft. De eerste maakte enkele jaren terug Silverado en de andere kent iedereen nog van het bekroonde indianenepos Dances With Wolves. De vergelijking houdt daar meteen ook op, want waar Dances With Wolves handelde over de conflicten tussen de Indianen en de zogenaamde moderne beschaving, vertelt Wyatt Earp het verhaal van de gelijknamige progressieve sheriff die ruim honderd jaar geleden in het Wilde Westen brokken maakte. Zoals het elke goede, betrouwbare man betaamt, bereikt ook Wyatt dit doel echter niet zomaar zonder slag of stoot en hij moet zowel fysieke als emotionele moeilijkheden overwinnen. Ook later zal zijn vrij gevaarlijk leven niet altijd van een leien dakje lopen.
Wyatt Earp breekt niet met traditionele waarden en ook hier fluiten de kogels meer dan eens rond de oren. Toezicht op het verbod van wapendracht en openbare dronkenschap in de stad is het enige waar het sheriff Costner en zijn kompanen om te doen is en zij doen dit dan ook op hardhandige wijze. Dat resulteert in enkele mooie spectaculaire scènes, waarbij je telkens weer ineenkrimpt. Verwacht echter geen huiveringwekkende achtervolgingen te paard of overvallen op postkoetsen want je komt gegarandeerd bedrogen uit.
Er zijn ook positieve punten in Wyatt Earp. De hele cast en crew (we zien ook nog Dennis Quaid, Gene Hackman en Isabella Rosselini) zijn wel degelijk vaklui en op de fotografie, decors, kostuums en dergelijke valt dan ook weinig of niets aan te merken. Af en toe gaat regisseur Kasdan de sentimentele toer op, maar enkele seconden later moet de romantiek en de ontroering weer plaatsmaken voor de keiharde realiteit.
De grootste flater van deze prent is ongetwijfeld de speelduur. Het is uitermate frustrerend als je beseft dat het verhaal evengoed kan verteld worden in pakweg drie kwartier minder. Met zijn huidige drie uur en een beetje sleept de prent zich meer dan eens voort. Net als je denkt dat het goed zit, verstoren langdradige sequenties nog maar eens het evenwicht en werp je als kijker nog maar eens een blik op je horloge.
Alles bij elkaar kan deze prent niet echt overtuigen. Is het omwille van de speelduur, is het omdat het de zoveelste western is? Allicht gaat het om een combinatie van beiden. Jammer, want de film heeft voldoende potentieel om wel een hit te worden. Nu is het een lopende band-produkt geworden, één van de zovelen. Allicht voer voor de echte fans, de anderen zullen eerder met gemengde gevoelens de bioscoopzaal verlaten.