Wolf is een samenwerking van talenten waar iedere filmliefhebber van gaat kwijlen. De regisseur van dienst is Oscarwinnaar Mike Nichols, bekend van onder andere The Graduate, Silkwood en Working Girl. De publiekstrekker bij uitstek is het vuurwerk-koppel Jack Nicholson en Michelle Pfeiffer, bijgestaan door James Spader en Christopher Plummer.
De muziek is van de hand van veteraan Ennio Morricone. De verwachtingen zouden voor minder hooggespannen zijn. Wolf is een zeer sterke film geworden, maar door de grote namen heeft de prent zichzelf de das om gedaan: er werd te veel van verwacht.
Wanneer Will Randall door een wolf wordt gebeten, gaat zijn hele leven traag maar zeker veranderen. Het begint bij het verscherpen van de zintuigen. Plots heeft hij geen bril meer nodig, hoort beter dan een afluisterapparaat en ruikt tequila van op een kilometer afstand. Hij voelt zich uitstekend in zijn vel, en besluit zich op zijn werk eindelijk te laten gelden door iedereen die met hem solt eens een lesje te leren. Hij leert Laura Alden kennen, de dochter van de baas, die hem na verloop van tijd een interessante kerel vindt. Stilaan begint bij Will de waarheid echter door te dringen: hij ondergaat een metamorfose in een wolf. 's Nachts komt de wolf in hem tot leven en slaat aan het moorden. Will verzet zich hiertegen met hart en ziel.
Net als Dracula is Wolf meer een liefdesverhaal dan een horrorfestijn. Is een beestachtige liefde sterker dan een dierlijke moordzucht? Wolf bevat elementen uit zowel Dracula als uit andere prenten. Die gaan van The Fly tot Misery. Er hangt dezelfde onheilspellende, beklemmende sfeer die in Misery velen de stuipen op het lijf joeg en de horror is redelijk low-tec. De trage pijnlijke transformatie die Will ondergaat doet meer dan eens aan The Fly denken. Alleen behoudt Will de hele film door de sympathie van de kijker.
Bij het maken van Wolf vroeg Nicholson nadrukkelijk niet te overdrijven met de speciale effecten, en een stapje terug te zetten in de richting van de klassieke horrorfilms. Sfeer kan evengoed angst opwekken, en acteerwerk kan evenzeer de aanwezigheid van het beestachtige suggereren. Een erg gevaarlijk statement, want dat slaat natuurlijk op zijn EIGEN acteerwerk. Nu, Nicholson bewijst met Wolf dat hij zijn eigen talent niet overschat. Zijn vertolking van 'animan' is ronduit fenomenaal. Hij speelt geen weerwolf, hij is er één, in zijn eigen schitterende stijl uit The Witches of Eastwick, maar toch weer anders. Nicholson cabotineert graag, en schuwt geen overacting, maar hij is de enige die zich dat kan permitteren zonder zich onsterfelijk belachelijk te maken.
Ook tegenspeelster Pfeiffer acteert op niveau en ziet er likkebaardend heerlijk uit, maar tegen het Nicholson-geweld is natuurlijk niet veel in te brengen. Al bij al helemaal niet zo slecht, die Wolf, als je er even over nadenkt.