Waarom is het trouwens een ongeschreven wet dat een vrijwel onbekende film meestal gedoemd is om te mislukken ? We kunnen het ook niet helpen en deze film heeft potentieel genoeg om de gehoopte uitzondering op de regel te zijn maar niets is minder waar. We maken kennis met Eunice (Amanda Plummer), een ietwat slordig uitziende jongedame die ze duidelijk niet alle vijf op een rijtje heeft, want doelloos langs de autosnelwegen van het ene tankstation naar het andere wandelen lijkt ons nu niet echt een pretje.
Maar Eunice heeft een doel: ze is namelijk op zoek naar ene Judith, een vriendin van haar die kassierster zou moeten zijn in één van die vele tankstations. Probleem is echter dat niet iedere kassajuffrouw aan de beschrijving van Judith voldoet en dat is dan pech voor de dame in kwestie, want Eunice duldt geen enkele tegenspraak en deinst er niet voor terug om harde middelen te gebruiken. Op haar zoektocht komt ze in contact met Miriam (Saskia Reeves), in veel opzichten haar complete tegenpool: stil en verlegen, maar ook niet echt een schoonheidskoningin en eveneens te stom om te helpen donderen. Samen zetten ze hun gewelddadige trip door Groot- Brittannië voort en niets of niemand lijkt hen te kunnen stoppen.
Het verhaal waarmee scenarist Frank Cottrell Boyce (wat een naam!) komt opzetten doet in meer dan één opzicht denken aan die andere roadmovie van enkele jaren terug: Thelma and Louise. Met duidelijk wel dit verschil dat die prent goed in elkaar zat en kon steunen op de ervaring van Ridley Scott, Geena Davis en Susan Sarandon. Niets echter in deze Butterfly Kiss, die ons inziens zonder discussie mag meedingen naar de prijs van flop van het jaar.
Waar de prent juist als een plumpudding in elkaar zakt is moeilijk te zeggen maar één ding staat vast: wat regisseur Michael Winterbottom ons hier presenteert is één onsamenhangend zootje met personages die wel willen maar absoluut niet kunnen, een montage waar bij je gegarandeerd dronken wordt (al zal dat wel de bedoeling zijn geweest maar vraag ons alsjeblieft niet waarom) en zo kunnen we nog wel eventjes doorgaan.
Maar ja, de gevestigde critici zullen wel weer spreken van een prachtfilm en een eerlijke kans voor een onbekende regisseur en dies meer. Neem echter rustig van ons aan dat het verbranden van de pelicule van dit vehicel zonde zou zijn van de lucifers. Enkel de laatste vijf minuten zijn van een zodanig verbluffend niveau - en dit menen we echt - dat je heel eventjes vergeet dat je al negentig minuten naar een rotprent hebt zitten kijken. Maar veel goed maken doet dit zeker niet.