Zo zijn gevestigde namen als Peter Weir (de man achter onder andere Dead Poets Society en Witness) en Bruce Beresford (oscar-winnend regisseur voor Driving Miss Daisy in 1989 en deze zomer ook nog goed voor Silent Fall) stuk voor stuk geboren en getogen Aussies. En dat ze daar ook doorhebben wat het woord blockbuster betekent, bewezen ze met onder andere Mad Max (oftewel Waterworld in de woestijn) en de twee Crocodile Dundee-films.
Niet dat onze tegenvoeters nu deze keer met The Sum of Us resoluut dezelfde weg willen opgaan. De prent kondigt zich aan als een kleine B-film over homo's en hun gevoelens en dat typeert meteen ook in één klap de film zelf. We maken kennis met weduwnaar Harry Mitchell (rol van Jack Thompson) en zijn zoon Jeff (Russel Crowe).
Een op het eerste gezicht normale situatie, ware het niet dat Harry van de vrouwtjes houdt, terwijl Jeff het dus zoals gezegd meer van de mannen moet hebben. Maar daar tilt Harry helemaal niet zo zwaar aan, integendeel zelfs, want hij doet er alles aan om de levensstijl van zijn zoon te stimuleren.
Alleen is echter ook niet alles, en beide mannen zijn dan ook op zoek naar een partner om wat meer kleur aan hun leven te geven. En ze doen dit dan ook elk op hun manier: vader bij een traditioneel huwelijksbureau en zoonlief in een plaatselijke en vooruitstrevende kroeg. Beiden zullen echter aan de lijve ondervinden dat het leven niet altijd rozegeur en maneschijn is en dat hun onderlinge relatie meer dan eens een knauw krijgt.
The Sum Of Us is duidelijk met gevoel gemaakt en dat merk je. Het is dan ook verwonderlijk te weten dat er twee regisseurs voor de film verantwoordelijk zijn. Wie ons trouwens iets meer kan vertellen over Kevin Dowling en Geoff Burton - zo heten de brave zielen - mag ons steeds zijn of haar informatie doorspelen. Volgens onze bronnen zou laatstgenoemde ook meegewerkt hebben aan de Hugh Grant prent Sirens, maar zeker zijn we daar niet van. Hoe dan ook, met hun filmdebuut hopen ze wel op enige respons maar dat zien wij dan weer niet zitten.
Want eerlijk is eerlijk: daarvoor is de film iets te weinig commercieel en heeft hij teveel zwakke punten. Maar toch zit er wel een tikkeltje charme in, kunnen we genieten van zeker geen foutloze maar spontane vertolkingen en het eindresultaat mag er dan ook wel zijn. Of het gros van de Vlaamse bioscoopbezoekers er zo ook over zal denken betwijfelen we dus echter. Afwachten is de boodschap.