Het idee achter White Man is zo simpel dat we eigenlijk wel een beetje verbaasd waren dat nog niemand eerder dit concept had uitgewerkt: keer de blanken-heersen-over-zwarten maatschappij (in de VS natuurlijk) om, en je krijgt een samenleving waarin de zwarten de (best betaalde) posten bekleden die traditioneel aan blanken worden gegeven.
De meeste (onderbetaalde) arbeiders zijn dan natuurlijk blank, en John Travolta is één van hen. Op een dag wordt hij omwille van een onbenullig incident met zijn grote baas (Harry Belafonte) ontslagen door zijn directe overste. Travolta zit echter heel krap bij kas, en niet lang daarna wordt hij samen met zijn vrouw (Kelly Lynch) en zijn zoontje uit hun huis gezet. Hij besluit dan maar het recht in eigen handen te nemen. Hij wacht zijn grote baas op (die hij schuldig acht voor zijn ontslag) en eist van hem kleine som die hij nog meent tegoed te hebben.
En dan gaat natuurlijk alles fout. De man heeft geen geld op zak, en vermits de banken juist gesloten zijn zit Travolta enkele dagen met een gijzelaar opgescheept terwijl de politie naar hem op zoek is.
Een verhaal dat eerlijk gezegd nogal dunnetjes is, en daar wringt het schoentje. Indien de film zich had afgespeeld in het 'normale' Amerika, dan was dit project waarschijnlijk nooit van de grond gekomen wegens te weinig origineel. Het is dan ook jammer dat nu juist deze film zo'n zwak plot toegemeten kreeg.
Daarmee willen we niet zeggen dat de film totaal mislukt is. Het omgedraaide rollenpatroon werkt zo verwarrend dat men in het begin de neiging heeft om op de plaats van een zwarte een blanke te plaatsen, en omgekeerd. Maar het is eigenlijk enkel door dit 'visueel' aspect dat we met het probleem van rassendiscriminatie worden geconfronteerd.
Het personage van Travolta vraagt zich niet eens af of deze maatschappij wel eerlijk in elkaar zit. Het enige waar hij zich om bekommert is zijn loon, maar niet zijn positie in deze samenleving, terwijl dit naar ons aanvoelen toch in deze film had moeten gebeuren. Misschien was de regisseur bang om te prekerig over te komen.
Ster van de film is toch John Travolta, die sinds Pulp Fiction terug is van weggeweest. Hij wil zich blijkbaar kwijten van zijn opnieuw gewonnen sterstatus, want zijn acteerwerk mag er zijn. Het enige minpunt vonden wij zijn poging om soms de spreekstijl en de manieren van zwarten te immiteren.
Al bij al een originele film, die echter wegens te weinig diepgang en een te zwak plot niet volledig bevredigt.