Ondertussen zijn we medio 1996 en het lijstje van uitgemolken filmgenres is er weer een titel langer op geworden. Als u, net als ons, een gevoel van déjà vu krijgt tijdens het bekijken van Money Train, voor de rest een aardige actiefilm, dan zit u in elk geval op het goede spoor (geen woordspeling bedoeld). Die witte en die zwarte die samen de misdaad bestrijden, waar hebben we dat nog gezien? Zou het 48hrs (sequel inclusief) kunnen geweest zijn? Of misschien wel Lethal Weapon. Of Lethal Weapon 2. Of 3. Of nee, het was Die Hard with Vengeance. En dat geklooi met treinen en metrostellen, dat komt ons ook wel bekend voor. Ging Under Siege 2 daar al niet over? En die film met Keanu Reeves, Speed, eindigde eveneens in de ondergrondse. Tenzij we ons vergissen natuurlijk.
Genoeg sarcamse, de boodschap zal wel duidelijk zijn. Money Train moet het hebben van enkele eindeloos beproefde formules die we eerlijk gezegd al langer moe zijn dan ons lief is. Natuurlijk trachten de makers de metaalmoeheid van het gegeven een beetje te verbergen onder allerhande minuscule details, zoals het feit de witte en de zwarte elkaars broers zijn. Stiefbroers alleszins.
Wesley Snipes en Woody Harrelson, al eerder samen te zien in White Men Can't Jump, spelen politiemannen John en Charlie die vooral in de New Yorkse metrostations de zaak in het oog moeten houden (overvallen verijdelen, een pyromaan ontmaskeren etc). Hiermee begeven ze zich op het terrein van Patterson, de machtsgeile manager van de ondergrondse. Het enige waar de hatelijke Patterson zich om bekommert is zijn Money Train, de gepantserde metro die alle stations afrijdt om de winsten van de dag op te halen. Zelfs mensenlevens opofferen is hem niet te veel gevraagd. De hoofdplot zit een beetje verscholen tussen allerlei subplots waarvan het nut niet altijd even duidelijk is. Om een lang verhaal kort te maken, Charlie (de witte) is een beetje een loser zonder geld, lief, broer of werk die op het lumineuze idee komt de Money Train te overvallen.
Money Train biedt net genoeg afwisseling tussen actie en komische intermezzo's (met dank aan de prima interactie tussen Harrelson en Snipes) om de kijker wakker te houden. Een uitschieter is de knappe Jennifer Lopez van Second Chances-faam, die voor de romantische noot zorgt als de broers' nieuwe partner Grace Santiago. De tweede helft van de film is beduidend minder dan de eerste (ook al wegens de de twijfelachtige moraal van het verhaal: geldtreinen overvallen is de oplossing voor alle problemen). En het personage van Patterson is een misser van formaat. Dit was wat ons betreft de laatste film die het zich kon veroorloven met zulk oud materiaal te amuseren.