Nog maar weinig gezien, een film die zo eenvoudig en tegelijkertijd zo indrukwekkend is. Geen geforceerde acteerprestaties zoals in Rainman, en zeker geen simplistische maatschappelijke weerspiegeling zoals in Forrest Gump, maar eerlijke en intense vertolkingen die de toeschouwers meevoeren in een maalstroom van emoties. Het scheppingsverhaal bekeken door de ogen van Georges. Het scheppingsverhaal dat zich uitspreidt over acht dagen.
Georges heeft een eigen kijk op de wereld en z'n scheppingsgeschiedenis. God schiep in zeven dagen niet alleen de zon en de zee, maar ook de televisie en het gras. Het gras dat pijn heeft als het wordt afgereden, de bomen waarmee je één kunt worden, de mensen en de platen, vooral die van Luis Mariano. De zevende dag was een rustdag, en over zijn schepping op de achtste dag was God heel tevreden... Dit is het verhaal van Georges. En Georges is een Mongool.
Dit is ook het verhaal van Harry, een marketingman die bankbedienden leert zichzelf te verliezen om één te worden met de klanten. Want gelijk zijn valt niet op, enkel verschillend zijn kan shockeren. En Harry is de perfecte belichaming van zijn eigen methode, want iedere dag is compleet identiek: de wekker om 7.30 uur, twee toastjes, de file, en de cursus. En iedere dag moet hij het stellen zonder zijn kleine kinderen die trouwens niet meer van hem houden. Dit is het verhaal van Harry. En Harry's leven is een puinhoop.
Als een engel komt Georges in Harry's leefwereld terecht. De eerste toenadering is nogal stroef, maar langzamerhand groeien ze dichter naar elkaar toe. Georges leert Harry de wereld met andere ogen bekijken, maar in hun tocht door de 'normale' wereld begint hij te beseffen dat hij anders is, en dat hij nooit volledig in de maatschappij zal aanvaard worden. Hij verlangt dan ook om naar zijn moeder te gaan. Zijn moeder die in de hemel is.
Jaco Van Dormael toont met Le Huitième Jour nog maar eens dat hij overvloeit van talent. Talent dat hij in deze film voornamelijk in het script, de emoties en de acteursregie heeft geïnvesteerd, en minder in de sobere, doch mooie fotografie van Walther Vanden Ende. Hij brengt een verhaal die op het eerste zicht pessimistisch is, maar die in feite de levensvreugde bejubelt.
En ook over de acteerprestaties valt enkel in superlatieven te spreken. Daniel Auteuil zet een prachtig getormenteerde Harry neer, terwijl Miou-Miou op overtuigende wijze zijn gescheiden vrouw vertolkt. Maar het is Pascal Duquenne die met zijn eerlijke interpretatie van Georges de meeste harten zal stelen. En dan zijn er de talrijke heerlijke momenten. Georges die door Harry uit de auto wordt gezet. Georges die zijn vriendin in het geniep gade slaat bij het dansen, en vooral die ene minuut van Harry en Georges. De achtste dag schiep God Georges, en Hij zag dat het goed was.