In Conte Des Trois Diamants volgen we de twaalfjarige Youssef, een kind van de Intifada. Zijn vader zit gevangen, en zijn broer vluchtte uit het Israëlische leger. Samen met zijn moeder en zus leeft hij in een vluchtelingenkamp in de Gazastrook. Het geweld en de repressie is nooit ver weg.
Op een dag ontmoet hij Aïda, een zigeunermeisje. Ze neemt hem mee naar haar thuis, en haar grootmoeder vertelt hem een sprookje: als hij de drie diamanten kan terugvinden die ontbreken uit het halssnoer dat Aïdas grootvader uit Zuid-Amerika meebracht mag hij met haar trouwen. Youssef, die in zijn eigen droomwereld leeft, denkt sinds die dag aan niets anders meer.
De Belgisch-Palestijnse regisseur Michel Khleifi toont met zijn zelfgeschreven film het lijden van een volk. Een nooit ophoudende oorlog zorgt voor gescheiden families en veel te vroeg gestorven familieleden, zonder dat hierdoor een oplossing bereikt wordt. Maar hij toont ons dit zonder nodeloos gepreek of geweeklaag. Het is tenslotte een sprookje...
Wie zich in zijn filmkeuze meestal laat leiden door grote namen uit Hollywood zal het bij het bekijken van de film wel moeilijk krijgen. Geen duurbetaalde sterren en grensverleggende speciale effecten, voortdrijvend op een dun maar wel hypersnel (en -duur) scenario. Niets van dit alles dus, maar wel een sprookje dat in schril contrast staat met de beelden die we meestal in het nieuws zien.
Niet dat het zeemzoeterig is, ver van. Het geweld ligt constant op de loer, en vermis we niet vertrouwd zijn met de vertelstijl uit die streken is voorspelbaarheid geen probleem.
Conte Des Trois Diamants is dus een mooi sprookje dat jammer genoeg alleen gesmaakt zal worden voor cinemabezoekers die zich willen openstellen voor andere culturen.