In Philadelphia volgden we een Aidspatiënt die zijn vroegere bazen voor het gerecht sleept wegens discriminatie, en zo nog iets uit de brand weet te slepen voor zijn medeslachtoffers. Hier worden we echter geconfronteerd met een totaal negatieve en zelfvernietigende reactie die, dat moeten we wel toegeven, misschien wel begrijpelijk is in die situatie, maar die bij ons toch een gevoel van walging opriep.
Bunoit is een student kunstgeschiedenis, en wanneer hij opgeroepen wordt voor de legerdienst besluit hij er alles aan te doen om aan die verloren tijd te ontsnappen. Hij zorgt dat hij oververmoeid is en aan de pillen zit, maar als ze hem bij de keuring door hebben grijpt hij naar een meer drastische oplossing. Hij onderneemt een zelfmoordpoging.
Tijdens zijn behandeling stelt men echter vast dat hij HIV-positief is. Zijn legerdienst zit er meteen op, maar voor Benoit begint de hel. Na een woedeuitbarsting belandt hij in de cel en ontmoet er een druggebruiker/dealer, en om zijn ellende te ontvluchten smijt hij zich in de drugs en frequenteert hij de hoerenbuurten.
De manier hoe het hoofdpersonage op zijn besmetting reageert kan misschien wel overeenkomen met hoe een deel van zijn medepatiënten zou reageren, maar het was alleszins geen aangename ervaring om dit te moeten aanzien. Niet dat het allemaal kommer en kwel moet zijn, maar is het nu echt nodig om een aantal dingen heel expliciet te laten zien?
Zo vonden we het nogal storend dat zijn ex-celgenoot in een ellenlange scène eens voordeed hoe hij nu een bepaald soort drugs moest gebruiken. En ook zijn omgang met vrouwen is nu niet bepaald een prettig zicht. Realisme tot daar aan toe, maar als hij hiermee een boodschap of wat dan ook wilde overbrengen is regisseur (en tevens hoofdacteur) Xavier Beauvois toch aan onze deur voorbijgegaan. En wat de bedoeling was van het ongelooflijk dom einde, daar zijn we nog altijd niet achter gekomen.