Maar daarmee is meteen ook al de zwakte van deze film blootgelegd. John Smith serveert koffie met suiker: Dangerous Minds is een prent waarbij je de nogal moralistische boodschap over de waarden van het Amerikaanse educatieve systeem braafjes opdrinkt, zonder echt te smaken waarover het gaat. Het oogt allemaal nogal deugdzaam met een onvermijdelijk happy end en teveel dooie momenten om wat leven in de boel te blazen. Dat is eigenlijk maar logisch ook. Dangerous Minds is, zoals dat in Hollywoodtermen heet, 'based on a real story'. En dan weet je het wel.
In dit geval is het dat van LouAnne Johnson, een ex-marinier die komt solliciteren voor een job als lerares Engels. Vol goede moed betreedt ze het klaslokaal, om zich vervolgens een aap te schrikken. Haar leerlingen zijn zwarte, totaal ongemotiveerde en bovendien luidruchtige rebellen, die alleen maar in de klas zitten omdat ze moeten. LouAnne wordt bijna letterlijk de klas uitgegooid. De volgende dag pakt ze de zaak anders aan. Met haar ervaring bij de Marine en enkele rake karategrepen weet ze de aandacht van de leerlingen op te wekken. Het vervolg laat zich makkelijk raden. Met snoepjes en uitstapjes naar een pretpark weet ze de gratie van de kinderen te winnen. Hoogtepunt is de Dylan-Dylan wedstrijd, waarbij de kids gelijkenissen moeten vinden tussen de hun niet onbekende Bob en de hun totaal onbekende grootmeester Dylan Thomas. Maar ach, ze lezen nu tenminste poëzie en zo is iedereen tevreden.
Eigenlijk hebben we het allemaal al eens eerder gezien. In Stand and Deliver bijvoorbeeld, of Lean On Me, Teachers en Dead Poets Society. Ook in Dangerous Minds stofferen enkele schooldrama-topoi het scenario: in de klas zit een koppige slechterik (Bruklin Harris), de eigenlijk wel intelligente eenzaat (Renoly Santiago) en het onschuldige meisje dat zwanger geraakt en uit school wordt gezet.
Michelle Pfeiffer is als LouAnne Johnsson goed, maar het ontbreekt haar aan een volwaardige tegenspeler. Die was in het oorspronkelijke script wel degelijk aanwezig (Andy Garcia, als haar vriend), maar zijn rol werd door Amerikaanse sneakers weggelachen en dus knipte men hem bij de definitieve montage vakkundig uit de film. Het zal je maar overkomen.
Niet echt origineel, nogal mak, maar wel verdienstelijk, deze Dangerous Minds. Twee troeven heeft deze film alvast: Michelle Pfeiffer natuurlijk, en een schitterende soundtrack. Niet moeilijk eigenlijk als je weet dat het producentenduo Simpson/Bruckheimer (waarvan de eerste overigens onlangs overleed) al twee muziek-oscars, 18 Grammy-nominaties, tien top-10 en vier nummer 1 singels achter hun naam schreven. Gangsta's Paradise van Coolio fleurt ook deze film enigszins op.