Oorspronkelijk was The Kingdom een vierdelige miniserie, maar in zijn bijna vijf uur durend geheel komt hij waarschijnlijk beter tot zijn recht. Regisseur Lars Von Trier spiegelt zich duidelijk aan Twin Peaks, maar in tegenstelling tot David Lynch laat hij het veel goedkoper lijken. Niet dat dit de film/serie schaadt, want het fel doorgedreven realisme (korrelig, en meestal met een handcamera opgenomen beeld) draagt bij tot de sfeer.
We bevinden ons in The Kingdom, het centraal ziekenhuis van Kopenhagen. Al snel worden we geconfronteerd met zowat de volledige cast, en in het begin lijkt het alsof we op een goedkope ziekenhuisserie afstevenen. Ware het niet dat mevrouw Drusse, een patiënt die constant wegens ingebeelde ziekten wordt opgenomen, plots een stem meent te horen in een liftkoker. Samen met haar zoon die in het ziekenhuis werkt gaat ze op onderzoek uit.
Het ziekenhuispersoneel zelf heeft met een machtsstrijd te maken als een nieuwe neuroloog zijn intrede doet. De man haat het land (en uit dat voor de kijker op een heerlijke manier) en stelt zich op als een dictator. De conflicten die hierdoor ontstaan zijn gewoon heerlijk om aan te zien.
Maar ook een romance ontbreekt niet, en zo is er een student geneeskunde die een verpleegster het hof probeert te maken met behulp van een afgehakt hoofd. En dan hebben we nog maar de meest normale gevallen gehad...
Net zoals in Twin Peaks gaat Von Trier de spirituele kant op wat resulteert in een aantal grappige en memorabele intriges. De nerveuze fotografie versterkt de sfeer, en na een tijdje heb je niet meer de indruk naar een film te zitten kijken, maar ben je als het ware een toevallige toeschouwer van dit bizarre gebeuren. Twee afwassers in de keuken hebben blijkbaar voeling met de geesten en fungeren als vertellers en voorspellers.
The Kingdom is een instant-cult fenomeen, maar het vraagt aan de toeschouwer wel een zekere inspanning. Niet alleen is er de lengte, maar ook de stijl moeten we aanvaarden. Het is duidelijk geen afgelikte Amerikaanse serie. En de film smeekt natuurlijk om een vervolg, maar om te weten waarom moet u zelf maar gaan zien. Warm aanbevolen dus.