Hollywood kunnen we eigenlijk het beste vergelijken met een koe: herkauwen is meer dan een hobby. Terwijl ze zichzelf continu schouderklopjes geeft, worden dezelfde verhalen keer op keer terug naar boven gehaald om daar tot een nieuwe brij te worden omgevormd. En dit alles bereikt een hoogtepunt in een jaarlijkse ontlasting; in de volksmond ook wel eens de oscarnacht genoemd. Ook Sabrina komt uit deze mallemolen, want Billy Wilder maakte reeds in 1954 Sabrina Fair met Audrey Hepburn, William Holden en Humphrey Bogart.
Sabrina (Julia Ormond) is de ietwat naïeve en niet echt wereldse chauffeursdochter die met haar vader op het domein van diens rijke werkgevers woont. Die familie staat aan het hoofd van een zeer winstgevend bedrijf. Uitslovers van dienst zijn Linus (Harrison Ford) en zijn moeder, terwijl David, de tweede en jongste telg (Greg Kinnear), de bloemetjes buitenzet.
Sabrina is natuurlijk al sinds haar prille jeugd verkikkerd op David, die op zijn beurt met moeite van haar bestaan op de hoogte is. Als afleidingsmaneuver voor haar gevoelens en de daarbij gepaarde hormonen, wordt ze naar Parijs gestuurd om bij Vogue een stage te volgen.
Tijdens haar afwezigheid komt David zijn ware liefde tegen die hem zelfs ten huwelijk vraagt. En voor deze ene keer staat zijn familie achter deze relatie vermits de toekomstige bruid wel eens een zeer lukratieve zakendeal als bruidsschat zou kunnen meebrengen.
En alles lijkt gesmeerd te lopen tot Sabrina, intussen omgetoverd tot een - surprise - schoonheid, terug voor David komt gedarteld. Zijn hart maakt een scherpe bocht, en om te redden wat er te redden valt zorgt Linus ervoor dat Sabrina meer tijd met hem begint door te brengen.
En waar is nu de humor? Wel, die zit verweven in een aantal prachtige one-liners die door de gehele cast met regelmaat worden gedebiteerd. Ford krijgt natuurlijk wel zijn deel, maar het zijn toch vooral zijn moeder en Richard Crenna die de beste lijnen krijgen. De droge humor van Ford konden we zoals naar goede gewoonte goed appreciëren, maar van Julia Ormond zullen we enkel haar schoonheid onthouden.
De film is best wel als onderhoudend te bestempelen, maar het had toch wel iets meer diepgang mogen hebben. Dan had haar reis naar Parijs wel iets betekend, en was Patrick Bruel niet voor niets voor de camera's gesleurd. En verder moeten we dringend naar de kapper en de contactlenzenspecialist.