Het verhaal van The American President is zo dun dat zelfs Pamela Anderson zou twijfelen om ermee op een strand te paraderen. Andrew Shepherd (Michael Douglas) is weduwnaar. Hij is daarbij ook president van Amerika, en als hij oog in oog komt te staan met lobbyiste Sydney Ellen Wade weten zijn hormonen niet meer waar ze het hebben. Het begrotingstekort lijkt plotseling bijzaak, maar ook wel stukken eenvoudiger dan een relatie.
De pers ruikt lont, en steekt er nog maar eens zijn neus in (mea culpa); en de relatie wordt een staatsaangelegenheid. Zijn grootste politieke tegenstander laat het niet na om de relatie in zijn voordeel uit te spelen. De populariteit van Shepard daalt zienderogen en hij wordt door zijn raadgevers onder druk gezet om een aan Sydney gedane belofte te verbreken. Maar als hij dat doet zou hij wel eens iets meer kunnen verbreken...
Een alledaagse liefdeshistorie dus die zich enkel onderscheidt vanwege het president zijn van één van de protagonisten. De geloofwaardigheid wordt hierdoor natuurlijk de grond ingeboord, maar dat kon de pret niet bederven. De film bleef twee uur lang onderhouden, en dat kan lang niet van iedere romantische komedie beweerd worden (en niet alleen omdat ze meestal niet zo lang duren).
Rob Reiner zal door menig criticus gekraakt worden, maar nadat hij ons het heerlijke When Harry Met Sally bracht heeft de man van ons de nodige voorraad krediet gekregen. Maar die heeft hij hier zelfs niet nodig. De man had natuurlijk wel een goed script en een uitstekende cast, maar toch is het gedeeltelijk zijn verdienste dat de film niet ontspoort.
Michael Douglas speelt overtuigend de charmante maar toch zelfzekere president, en net zoals veel Amerikanen dat deden zagen we Bill Clinton voor ons (dat Douglas ook in de film een dochter heeft bevestigt enkel deze gelijkenis). De mooie Annette Bening is uitermate charmant als zijn uitverkorene, zonder daarbij in de stereotype zeemzoeterigheid te vervallen.
Maar er is meer. Martin Sheen en Michael J. Fox zijn heerlijk als de twee vaste medewerkers van de president, terwijl ook Richard Dreyfuss zijn lijnen meer dan behoorlijk debiteert. Er is natuurlijk ook het obligate domme einde, maar daarvoor is het nu eenmaal een Hollywoodfilm. Een aanrader om na een gezellig etentje vlug nog mee te pikken, maar zeg niet dat wij dat hebben gezegd.