In het na-oorlogse Los Angeles tracht de werkloze vliegtuigmechanicus Easy Rawlings (Denzel Washington) te overleven. Easy is een fier man. Eigen huis, eigen wagen, en dat in een tijd waarin vele rasgenoten de spreekwoordelijke nagel niet eens bezitten. Op aanraden van de lokale barman aanvaardt Easy een nogal dubieuze opdracht van de 'vriend der zwarten' Dewitt Albright (Tom Sizemore). Honderd dollars zullen de zijne zijn indien hij Daphne Monet (Jennifer Beals), het verloren gewaande vriendinnetje van de miljonair en kandidaat-burgemeester Todd Carter, weet op te sporen.
Wat eerst een gemakkelijke klus lijkt te zijn, mondt al vlug uit in een maalstroom van afpersing, schandalen en moord waarin Easy zich laat voortdrijven zonder de situatie meester te worden. Belaagd door gangsters, politie en politici wordt onze amateur-detective alsmaar meer in het nauw gedreven. Om het vege lijf te redden ziet hij zich uiteindelijk genoopt bij de duivel te biecht te gaan. Samen met zijn oude strijdmakker met psychopatische neigingen Mouse (Don Cheadle) trekt Easy het initiatief naar zich toe. Het duo ballen en hersenen schiet en speurt zich een weg naar de oplossing van het mysterie en naarmate het web ontrafeld wordt, voelt Easy zich beter in de huid van privé-detective.
Naast het krachtige misdaadverhaal blinkt Devil in a Blue Dress uit door de buitengewoon geslaagde weergave van het Los Angeles van de jaren veertig. Blues, nachtbars en old-timers zijn schitterend in beeld gebracht en de fotografie doet denken aan de werk en van Edward Hopper. Een ander pluspunt zijn de vertolkingen. Denzel Washington speelt overtuigend de detective in wording, maar haalt niet het acteerniveau van pakweg Philadelphia of Crimson Tide. Don Cheadly schittert als Mouse, vooral dan met zijn tand en. Mouse lijkt met zijn sarcastisch schietgraag karakter wel een zwarte reïncarnatie van Doc Holliday te zijn. Ook nevenfiguren als corrupte agenten, koele maffia-kikkers en machtsgeile politici zijn buitengewoon karikaturaal getypeerd, zoals het een film noir betaamt.
Toch laat Carl Franklin zich op enkele schoonheidsfoutjes betrappen. De moralizerende ondertoon (racisme, corruptie, goed en kwaad) ligt er iets te dik bovenop en de grappen die in dit genre de spanning moeten breken, zijn niet altijd even geslaagd. Jennifer Beals overtuigt bovendien niet echt als femme fatale, en met de titel in het achterhoofd blijf je als toeschouwer wat op je honger zitten. Door Easy het verhaal in de ik-persoon te laten vertellen overvalt je soms het gevoel naar een aflevering van Magnum te kijken, vooral dan bij de laatste beelden. De film zou het wellicht niet slecht doen als trailer voor een televisiereeks, maar voorlopig lijken er geen plannen in die richting te bestaan. Voor de liefhebber van het genre is dit een aanrader van formaat en wie van ontspanning zonder complexen houdt vindt wellicht in Devil in a Blue Dress zijn gading.