Natuurlijk zou een film die handelt over monopoly of kleurenwies even interessant zijn als een scriptie over het paargedrag van de kortschildkever en daarom gooit regisseur Joe Johnston het deze keer over een andere boeg. Het speledingetje hier luistert naar de alleszeggende naam Jumanji en heeft in eerste instantie wel wat weg van een eenvoudig spelletje ganzenbord, maar daar houdt elke vergelijking dan ook mee op. Vraag het maar eens aan Alan Parrish (rol van Robin Williams). Als twaalfjarige snaak speelde hij het spel met zijn vriendinnetje Sarah (Bonnie Hunt) maar plots werd hij zonder pardon door het spel meegezogen om - je houdt het niet voor mogelijk - in een jungle te belanden.
Zesentwintig jaar later ontdekken twee kinderen op hun beurt het spel en bevrijden op die manier Alan uit zijn gevangenis. Helaas heeft het spel nog enkele andere minder gezellige gevolgen. Meer verklappen doen we niet, maar we kunnen al wel zeggen dat het er beestig aan toe zal gaan. En eens het spel begonnen, is er geen weg terug...
Er zijn een heleboel verklaringen waarom het bovenstaande interessante uiteindelijk niet resulteert in een gelijkaardige prent. Zo blijft de humor beperkt tot enkele nevenpersonages die net zoals de meer belangrijke karakters amper uitgewerkt zijn en plaats moeten ruimen voor een overdosis aan visueel geweld. Maar je hoeft niet eens een geoefend oog te hebben om op te merken dat het hier om een gedigitaliseerde beestenboel gaat. Een leuke opmerking hierbij trouwens: let op bij de sequentie waarin Robin Williams met een krokodil worstelt. Bij de opnames zat Williams - onze premier indachtig - op een mechanische stier en het lieve beestje zelf werd achteraf erbij gevoegd. Robin Williams die net als tegenspeelster Bonnie Hunt en klein grut Kirsten Dunt en Bradley Pierce niet kan overtuigen. Maar dat had u allicht al begrepen.
Gaten en brokken ook in het scenario: zo wordt er nauwelijks gesproken over de oorsprong van het spel en ook de tijdreis en het weerzien van de personages 'new style' op het einde van het verhaal is weliswaar niet verwarrend, maar wel storend en draagt hoegenaamd niets bij tot het geheel van de prent.
Tenslotte doen ook de gladde marketing- jongens hun naam weer alle eer aan want voor wie er niet genoeg van kan krijgen - wat wij wel betwijfelen - is er nu ook het gelijknamige gezelschapsspel. Of je bij het spelen ook te maken krijgt met de bekende bijwerkingen is ons niet bekend, maar eigenlijk doet het er niet zoveel toe. Een grijze middenmotor.