Toegegeven, iedereen maakt wel eens een slechte keuze. En naïef als we zijn denken we nog altijd dat een regisseur een project aanneemt omdat het 'het mooiste script was dat ooit in zijn/haar bus was beland'. Maar je hebt slechte keuzes, heel slechte keuzes, een heel eind niets, en dan The Perez Family.
Volgens de persmap zou dit een 'hartverwarmend epos' moeten zijn, dat 'het mysterie van het leven en de onverklaarbaarheid van de liefde exploreert'. Meer dan een mondvol dus, en na het bekijken van de film toch wel lachwekkend. Het enige mysterie is het waarom van deze film, en de belabberde acteerprestaties en het script (waar?, waar?) zijn onverklaarbaar. Enfin, ze hadden het toch bijna bij het rechte eind.
Alfred Molina speelt Juan Raul Perez, een Cubaanse gevangene die na een jarenlange opsluiting op de boot naar Amerika wordt gezet. Daar wil hij zijn vrouw Carmela (Anjelica Huston) en zijn dochter gaan opzoeken. Op diezelfde boot zit ook Dotti, een zo kwetterende Marisa Tomei dat je Fidel Castro om deze beslissing wel moet bewonderen. Toevallig worden Dotti en Juan Raul als man en vrouw ingeschreven.
Hierdoor wordt de hereniging met zijn vrouw Carmela uitgesteld, en begint Juan Raul zich aan de situatie aan te passen. En hij begint zich natuurlijk tot Dotti aangetrokken te voelen, iets wat ongetwijfeld te wijten moet zijn aan die jarenlange opsluiting. Dotti heeft al snel door dat het voor grotere families eenvoudiger is om het immigratiekamp te verlaten, en ze begint dan maar een familie samen te stellen. En intussen heeft Carmela haar oog laten vallen op de politieman John Pirelli (Chaz Palminteri).
Op zich een verhaal dat mogelijkheden creëert om iets boeiend op te bouwen. Het terugkeren na een lange afwezigheid en de 'familieuitbreiding' worden echter te slecht uitgewerkt. Tomei is zo hyperkinetisch dat we er zenuwachtig van werden en haar maar al te graag persoonlijk op de boot naar Cuba wilden zetten. Door dit laag interactief medium, ook film genoemd, mocht het echter niet zijn. Ook Palminteri en Huston, toch niet zo'n kleine namen, kunnen de zaak niet redden.
Regisseur is Mira Nair, die met Salaam Bombay! en Mississippi Masala toch bewees iets in haar mars te hebben. Door een ernstig thema te willen combineren met komedie gaat ze echter de mist in: het resultaat is niets van beide. Het lief en leed van die verscheurde families raakte onze koude kleren niet, en dat is een heel slecht teken. Eén punt dus voor het idee van de 'familieuitbreiding', maar min een half punt omdat men het gewaagd heeft de camera's ook aan te zetten.