Seks, geld en drank. En vooral verderf. Las Vegas is de spreekwoordelijke zondebok geworden in de Amerikaanse cinema voor al het slechte in het land van duizend mogelijkheden. Nicolas Cage, meteen genomineerd voor zijn eerste oscar, geeft gestalte aan Ben Sanderson, een scenarist in het al even troosteloze Los Angeles. We maken kennis met een drankverslaafde. Een man met een in duigen gevallen huwelijk. Wanneer hij bovendien wordt ontslagen laat hij verleden en toekomst voor wat ze zijn.
Hij trekt met zijn laatste dollars naar Las Vegas. Niet voor een Honeymoon deze keer, maar om er zichzelf in het graf te drinken. Hij betaalt de prostitué Sera (vertolkt door Elizabeth Shue, broer van, alweer een oscarnominatie) 500 dollar om gewoon een nachtje naast hem te liggen en lief te zijn. Tussen de twee groeit een onwaarschijnlijke vriendschap. Een alcoholicus en een hoer, die elkaar respecteren voor wat ze zijn, en in elkaar een zielsgenoot vinden in een stad zonder emoties.
Mike Figgis (alweer een oscarnominatie) is een regisseur die als geen ander een sfeer kan overbrengen op dat spannende witte doek waar alles kan. Door middel van een eigenzinnig kleurengebruik en een fotografie met grote korrel wordt de dronken roes van Sanderson recht in het gezicht van de kijker gegooid. Bevreemdend, hallucinant, verdovend. Er is geen onstsnappen aan. Las Vegas wordt in beeld gebracht zoals het is: kitscherig, onpersoonlijk en afstompend. Geen klinisch en kunstmatig nagebouwd Vegas zoals in Coppola's One From The Heart.
De inspiratie vond Figgis in een autobiografische roman van John O'Brien, een man die ironisch genoeg vlak voor de opnamen van de film zelfmoord pleegde door, inderdaad, zichzelf naar de eeuwige jachtvelden te zuipen. O'Brien laat op een aangrijpende manier de schaduwzijde van het drankmisbruik zien. Van de ene kant wordt de verwarde kijker getrakteerd op dolkomische intermezzo's van de oergrappige, ladderzatte Cage ('Nurse!' roept hij op de dienster van een café wanneer zijn glas weer eens leeg is). Anderzijds ligt hij vijf minuten later voor de zoveelste keer te stuiptrekken van je reinste alcoholverslaving. Met zijn nimf, de arme Sera, is het nauwelijks beter gesteld, getuige een bikkelharde scène waarin ze wordt verkracht door een trio rugby-gozers.
Leaving Las Vegas is vrij zware kost, voor sommigen misschien een tikkeltje te lang. Het hangt er maar van af hoe zeer je jezelf laat verliezen in de miserie van Sera en Ben. Cage en Shue acteren in elk geval de pannen van het dak. En oscarfilms kun je eigenlijk sowieso niet missen, toch?