Eigenlijk begon het voor Robbins al veel vroeger, toen hij met Robert Altman de anti-Hollywood-satire The Player maakte. Robbins speelde een grote studio executive die een film draait waarin een ter dood veroordeelde Julia Roberts door Bruce Willis uit de gaskamer wordt gered. Vijf jaar later bleek het nog zo geen slecht idee, want Tim Robbins maakte van Altmans film-in-de-film een heuse film. Maar Dead Man Walking is heel wat minder satirisch en bovendien gebaseerd op het waargebeurde boek van Zuster Helen Prejean. Sean Penn kruipt in de huid van Matthew Poncelet, ter dood veroordeeld voor de moord op twee tieners. De eenzame opsluiting beu, probeert hij contact op te nemen met Zuster Helen Prejean (Susan Sarandon). Die weet eerst niet wat ze met de brieven moet aanvangen, maar trekt uiteindelijk toch naar de gevangenis van Angola, Louisiana.
De eerste ontmoeting tussen Poncelet en een nog altijd argwanende Zuster Prejean, verloopt nogal stroef. Poncelet vraagt haar om alsnog te pleiten voor een mildere straf, en ze aanvaardt de uitdaging. Pas later leert Zuster Prejean de keerzijde van de medaille kennen, wanneer ze geconfronteerd wordt met de familie van de slachtoffers, en met de conservatieve houding van haar eigen familie. Ze komt voor een dilemma te staan: Poncelet helpen of niet?
Robbins brengt het er na Bob Roberts, zijn gelauwerde regiedebuut, opnieuw goed vanaf met Dead Man Walking. In tegenstelling tot The Shawshank Redemption en begin van dit jaar nog Murder in the First, twee andere gevangenisdrama's, houdt hij het ditmaal bijzonder sober, en lijkt het niet voortdurend alsof de cameraman dringend een ei kwijt moet. Dead Man Walking heeft dan ook meer weg van een kleine independent dan van een prestigieus studio-project. En dat komt alleen het verhaal ten goede.
Dat Robbins in de eerste plaats zelf een acteur is, verklaart bovendien waarom het hem in deze prent meer draait om de inhoud en de vertolking dan om de verpakking. En met iemand als Sean Penn (zelf ook al acteur en regisseur) in de hoofdrol, kan dat eigenlijk al niet anders. Penn, die als acteur niets meer van zich liet horen sinds zijn opmerkelijke bijrol in De Palma's Carlito's Way, is heel overtuigend als ter dood veroordeelde. Vooral de buitengewone sterke slotscène heeft Robbins volledig aan zijn hoofdrolspeler te danken. Ook Robbins' vrouwtje Susan Sarandon komt goed uit de verf.
Let verder vooral op de intimistische soundtrack van Johnny Cash, Eddie Vedder, Ry Cooder en Bruce Springsteen (oscarnominatie voor Beste Song). Een beter excuus om niet aan Dead Man Walking voorbij te gaan, bestaat niet.