Dat zal de gemiddelde filmliefhebber niet verbazen. Stone zorgde in het verleden al voor de nodige opschudding door een aantal voor de Amerikanen uiterst gevoelige onderwerpen als de Vietnamoorlog (Platoon, Born on the Fourth of July) en de aanslag op president Kennedy (JFK) vanuit zijn gezichtspunt te verfilmen. Vooral dat laatste feit zorgde voor de nodige beroering, aangezien niet iedereen het eens was met Stones uitgesproken opvattingen. Natural Born Killers, een keiharde film over de tegenwoordig zo populaire seriemoordenaars, bleek evenmin veilig in zijn handen. Ditmaal viel de gehele pers hem aan, omdat hij suggereerde dat de sensatiezucht van de media verantwoordelijk zou zijn voor het onstaan van serialkillers.
Voor de omstreden fimmaker was het niet meer dan logisch dat hij het leven verfilmde van een net zo controversiële president: Richard 'Tricky Dicky' Milhouse Nixon. De film biedt een gedramatiseerde versie van het leven van de 37e president van de Verenigde Staten en begint op het hoogtepunt en tevens dieptepunt van Nixons (een rol van Anthony Hopkins) politieke carrière: Watergate in 1972. Deze misluke inbraakpoging bij zijn politieke tegenstanders leidde twee jaar later tot zijn aftreden. Met dit Watergate-schandaar als uitgangspunt kijkt de film terug op Nixons moeilijke jeugd, die gekenmerkt werd door het verlies van zijn beide broers, en zijn opmerkelijke loopbaan met vele ups en downs.
Nixons familieledem deden de film af als een poging een machtig staatsman te degraderen tot gefrustreerde alcoholist. Desalniettemin geeft de prent wel degelijk een mooi beeld van de onbegrepen man die Nixon eigenlijk was. Een man die waardering trachtte te verkrijgen via zijn ambt, maar daar jammerlijk in faalde. Dat Stone ook vaak suggereert dat Nixon meer zou weten van de moord op Kennedy, moeten we niet al te serieus nemen. De film is immers slechts zijn versie van de waarheid, die waarheid staat niet vast.
Schitterend portret, waarin Anthony Hopkins een ijzersterke rol neerzet en dan ook met recht genomineerd werd voor een oscar. Of hij het beeldje zal ontvangen is een tweede, maar hij verdient hem zonder meer. Daarnaast zit de film, net als Stones andere werk, technisch fantastisch in elkaar. Stone laat op vakkundige wijze zwart/wit beelden, kleur- en videobeelden door elkaar lopen, waardoor hij een authentiek aandoende sfeer schept. Niet te missen dus.