Een uitzondering op de romantische regel is deze prent inderdaad. Geen Meg Ryan of Sandra Bullock in de cast, maar een handjevol rasacteurs. Voor de rest hebben ze in de persoon van Scott Rosenberg (Things to do in Denver) ook een heuse scenarist aan het werk gezet en haalde men met regisseur Ted Demme een vakman in huis. Hij had vooral begrepen dat het wezen van de romantiek in de sfeer en stemming ligt. Je zou zweren dat Demme de illustere T.S. Eliot op zijn boekenplank heeft staan. Objective Correlative, noemde die het anno 1919 al in zijn Hamlet and His Problems: het vermogen om met stemming en gemoed gevoelens uit te drukken.
Op die manier bekeken is Beautiful Girls een loepzuivere 24-karaatsparel. Er zitten enkele scènes in deze film die beklijven, zoals het moment waarop één van de hoofdrolspelers halfdronken piano speelt en een gesprek aanknoopt met het intrigerende nichtje van de baas. Je moet het gezien hebben om het te geloven: stemmingsmakerij in het kwadraat.
De pianist in kwestie is Willie (Timothy Hutton), die tijdens de een grillige februarimaand is afgezakt naar wat wel het einde van de wereld lijkt: Knight's Ridge, Massachusetts. Er staat een klasreünie op stapel, en één voor één ontmoet Willie zijn vrienden van weleer, onder wie Tommy (Matt Dillon), Paul (Michael Rapaport) en Kev (Max Perlich). Hun gespreksstof concentreert zich rond meisjes en vrouwen - waar ze van hielden, houden of ooit van zullen houden.
Zo heeft Paul een obsessie voor fotomodellen. Zijn kamer hangt vol met pin-ups; zijn hond heet Elle Macpherson. Hij treurt om zijn vriendin (Martha Plimpton), die een jarenlange relatie verbroken heeft. Tommy heeft ook zo zijn problemen: verliefd op Sharon, maar eigenlijk ook op Darian, zijn schoolvriendinnetje. Willie liet zijn verloofde achter in New York en geraakt in Knight's Ridge geobsedeerd door Marty, een buurmeisje van dertien. Kommer en kwel, zou je denken. Toch gaat Beautiful Girls geen enkele keer over de schreef.
Het is juist verbazingwekkend hoe rustig en beheerst deze film wordt opgebouwd, op het randje van het langdradige af. We volgen paralelle verhaallijnen, die op hun beurt nog doorspekt zijn met enkele losstaande figuren, zoals de feministe Gina Barrisano (Rosie O'Donnell) of de bloedmooie Andera (Uma Thurman). Zij lopen als bliksemafleiders door de film, als twee antipoden ook. O'Donnell houdt een onvergetelijke monoloog in een supermarkt, terwijl Thurman als Andera zoveel charisma en charme in de strijd werpt, dat je al het andere even vergeet. Alleen al voor haar korte optreden mag je Beautiful Girls niet links laten liggen.