Als tweeëige tweelingbroers uiteraard, want de twee lijken totaal niet op elkaar. Dat is in It Takes Two anders. In deze film spelen twee meisjes die zoveel op elkaar lijken dat ze zelfs van plaats kunnen wisselen zonder dat iemand in hun omgeving dat merkt.
Naast hun uiterlijk hebben de meisjes echter vrijwel niets gemeen. De twee, gespeeld door de bekende tweeling Mary-Kate en Ashley Olsen uit de tv-serie Full House, zijn namelijk onder totaal verschillende omstandigheden opgegroeid.
De één, Amanda, is opgegroeid in een weeshuis, waar ze een surrogaat-moeder heeft gevonden in maatschappelijk werkster Diane Barrows (Kirstie Alley). De ander, Alyssa, is opgegroeid in de grootst mogelijke luxe. Als dochter van de schatrijke weduwnaar Roger Calloway (Steve Guttenberg) heeft ze alles wat haar hartje begeert, behalve een moeder en vriendinnetjes.
Toch hebben de meisjes één ding gemeen: hun wens naar een echt gezin. Die wens lijkt uit te komen als Roger bekend maakt dat hij met Clarice gaat trouwen, (heerlijk over-the-top neergezet door Jane Sibbet), een blonde modepop die zo van de cover van de Elle gestapt lijkt te zijn, en een verdacht vriendelijk paar Amanda wil adopteren.
Wanneer Amanda en Alyssa elkaar bij toeval tegen het lijf lopen, in letterlijke zin, smeden ze een plan. De meisjes besluiten voor een tijdje van plaats te wisselen en hopen zo hun beider nachtmerrie te voorkomen. En als ze toch bezig zijn, kunnen ze Diane en Roger ook net zo goed koppelen...
It Takes Two is een originele comedy met een romantische invalshoek, waarin de Olsen-tweeling zonder meer de show steelt. Naast de persoonswisseling, levert ook hun poging om Diane en Roger te koppelen vele vermakelijke scènes op. Zoals Alleys stuntelige rit op een op hol geslagen paard en een uit de hand gelopen (vr)eetgevecht.
It Takes Two is gewoon een leuke film zonder poespas (en zo de kritische kijker het wil, met bijzonder weinige diepgang), die tevens laat zien dat het wel degelijk mogelijk is een aangename comedy te maken zonder allerlei uitgemelkte clichés nieuw leven in te willen blazen.
En dat laatste is ook wel eens leuk op z'n tijd. Niets wereldschokkends, maar simpelweg een film waar je totaal niet bij hoeft na te denken en waarbij je toch vrolijk gestemd de bioscoop weer uitloopt.