Ooit was er een meisje (Theresa Randle uit Bad Boys) dat droomde van een carrière in de glitterwereld van Hollywood. Tijdens een goed lopende auditie vraagt de castingdirector (een schitterende cameo van Quentin Tarentino) botweg om haar borsten te bekijken. Ze krimpte in elkaar van schaamte en liep al wenend weg. Alsof deze vernedering niet genoeg was is gaf haar impresario haar een schop in haar achterwerk.
Nu bevond ons arme schoonheid zich in een wanhopige positie.Daar de rekeningen blijven komen solliciteert ze voor een job als telefoniste bij sexlijnen. Met haar zwoele, sensuele stem krijgt ze enorm veel succes. Alle klanten vragen naar Girl 6. Natuurlijk probeert iemand haar op het rechte pad te houden. In dit geval is dat Jimmy, (een Spike Lee) een echte boezemvriend. Ons schattig vrouwtje gaat immers meer en meer op in deze vettige business. De metamorfose naar een zelfverzekerende, vuilbekkende zakenvrouw was niet tegen te houden.
Toch bleef ze ambities hebben om een beroemde actrice te worden. Dus raapte ze al haar moed bijeen en doet ze nog éémmaal mee aan een auditie.
Tot zover het ontroerende stationromman-achtige verhaaltje van Spike Lee. Nochtans is dit klein zwart duimpje in de huidige filmwereld een belangrijk figuur omwille van het altijd creëren van prenten met gedurfde thema's. We denken hierbij aan de romance tussen verschillende rassen (Jungle Fever), religieus fanatisme (Malcom X) en recentelijk een geniaal misdaadepos (Clockers) over goed en kwaad in de hedendaagse Amerikaanse maatschappij. Nooit is kijken naar films van hem vrijblijvend.
Begin de jaren 90 speelde hij een pioniersrol in de commerciële doorbraak van zwarte filmers. Mensen als John Singleton maakten in het kielzog van hem kassasuccessen als Boys N the Hood. Ook Mario Van Peebles bleef niet achter met zijn New Jack City. Na een aantal jaren bleek het merendeel van deze makers op de achtergrond te zijn beland. Alleen Spike Lee slaagt nog er altijd opnieuw in om in de belangstelling te komen.
Eveneens doorslaggevend is zijn invloed op de carrières van acteurs als Wesley Snipes en Denzel Washington. Hun medewerking met deze eigenzinnige regisseur betekent een zeer krachtige start uit de acteursstartblokken in hun verschijningen naar het grote publiek toe. Voor Denzel was dit Mo'better Blues, voor Snipes Jungle Fever.
Spike Lee's invloed gaat dus zeer ver en toch is het woord ontgoocheling het eerste wat ons binnenschiet na het bekijken van Girl 6. Nochtans is het eerste gedeelte wel degelijk geslaagd. Dat ligt vooral aan de grappige, schuinige dialogen die heerlijk het milieu van de sexindrustrie schetsen. Met deze potrettering kan flink wat afgelachen worden. Zeer aangenaam zijn de verbale tussenkomsten van de moraalridder Jimmy.
Maar dan kapseist het filmschip van Spike. Hij geeft het gegeven een dramatische touch en stilaan gaan de dialogen trager en wordt het bloedserieus. En dan is het pijnlijk duidelijk hoe simpel dit filmpje in elkaar zit. De vroegere realisaties vielen juist op door hun uiterst, nooit voor de hand liggende, complexe structuur. Denken we maar aan Clockers, waar Harvey Keitel schitterend de grijze zone illustreert die er is rond het oplossen van moorden.
Waar Robert Altman in Short Cuts amper één personage uitwerkte (Jenniger Jason Leigh) rond telefoonsex, smeert Spike dit gegeven breed uit over de ganse duur van de film, wat bijzonder mager is om de aandacht voldoende vast te houden. Interesse slaat vrij snel om in verveling. Dus Spike, next time better!