Opvallend feit, en grootste verschil met films als Seven, is dat de twee belangrijkste rollen in Copycat door vrouwen worden vertolkt, te weten Sigourney Weaver en Holly Hunter. En zo'n bijzondere rolbezetting zien we niet vaak in het toch voornamelijk door mannen gedomineerde Hollywood.
Sigourney Weaver is Helen Hudson, een in het gedrag van seriemoordenaars gespecialiseerde criminologe, die vanwege haar beroep een geliefd mikpunt is voor alle geflipte killers. Ze is, zoals Hudson deze positie met de nodige zelfspot omschrijft, 'hun favoriete pin-up'. Na een aantal gruwelijke moorden vraagt de jonge en vastberaden politie-agente M.J. Monahan (Holly Hunter) Hudsons hulp bij het achterhalen van de motieven en identiteit van de dader. Probleem is echter dat Hudson sinds een twee jaar geleden op haar gepleegde moordaanslag aan een acute vorm van pleinvrees lijdt.
Hierdoor houdt de criminologe in eerste instantie de boot af, maar Monahan weet haar uiteindelijk te overtuigen van de noodzaak haar kennis te delen. Tijdens het onderzoek komt Hudson tot de ontdekking dat de psychopaat volgens een bepaald patroon verschillende beroemde seriemoordenaars imiteert, zoals de 'Hillside Strangler' en 'Son of Sam'. Je kunt dus met recht van een Copycat spreken. Maar terwijl Hudson de duistere kronkels in het brein van de moordenaar probeert te ontrafelen, weet de psychopaat haar adres te achterhalen. Vanaf dat moment begint een bloedstollend kat-en-muisspel...
Copycat is een belkemmende thriller met een uiterst originele invalshoek en sterke vertolkingen van de hoofdrolspeelsters. Bovendien is de film snel en met veel gevoel voor timing gemonteerd, wat er tezamen met een aantal verrassende plotwendingen voor zorgt dat je als kijker continu op het puntje van je stoel zit. Grootste pluspunt van Copycat blijft echter de wisselwerking tussen Sigourney Weaver (Alien) en Holly Hunter (sinds The Piano een gewaardeerd karakteractrice, hoewel ze recentelijk ook in Home For The Holidays van zich deed spreken). Zo'n samenwerking zouden we graag vaker zien.
Interessant detail is overigens dat recensenten (in een sinds The Crying Game in het leven geroepen traditie) in de persmap worden verzocht om de identiteit van de moordenaar niet te verklappen. Ietwat overdreven, aangezien niet de identiteit van de moordenaar centraal staat, maar de vraag hoe hij uiteindelijk onschadelijk wordt gemaakt.
Laten we stiekem toch een tipje van de sluier oplichten door wel te verraden dat de sadistische psychopaat op onnavolgbare wijze gestalte wordt gegeven door zanger Harry Conick Jr.