Wat Carpenter dus nodig heeft, is opnieuw een superhit. Misschien komt die er wel met Escape From L.A. later dit jaar. Met Village of the Damned leverde hij namelijk weer een grijze middenmotor af: leuke sfeer, goed uitgangspunt, maar daar blijft het ook bij. Village of the Damned is in feite een remake van een remake, die op zijn beurt gebaseerd is op een roman van de Engelse auteur John Wyndham. Die werd vooral bekend door The Day of the Triffids uit 1951. Zes jaar later pende hij The Midwich Cuckoos bij elkaar. De titel verwijst naar de vreemde gedragingen van de koekoek, die zijn eieren in de nesten van andere vogels legt. David Himmelstein blonk het verhaal wat op en gaf het vooral een hedendaagse, lees Amerikaanse, setting.
Village of the Damned speelt zich af in Midwich, een kleine stad van ongeveer tweeduizend inwoners. Om exact tien uur in de ochtend vallen alle inwoners bewusteloos neer. Als ze zes uur later weer wakker worden, weet niemand wat er gebeurd is, tenzij dat Dr. Alan Chaffee (Christopher Reeve) vaststelt dat tien vrouwen tijdens de black-out zwanger zijn geworden. Dr. Susan Verner (Kirstie Alley) van de National Science Foundation wordt erbij geroepen en zij volgt de tien zwangerschappen. Negen maanden later worden de baby's geboren. Terwijl ze opgroeien blijken ze gemeenschappelijke kenmerken te hebben: spierwit haar, een abnormale ontwikkelde intelligentie, telepatische krachten en een angstaanjagend gebrek aan menselijke emoties.
Hoewel Village of the Damned bijlange na het niveau niet haalt van Halloween of Starman, blijft John Carpenter de absolute meester van de spanning. Als geen ander weet hij met een beperkt aantal middelen spankracht op te bouwen. Hij rekt een fragment als een elastiek, om het dan te laten schieten. De oude meester weet blijkbaar nog steeds de weg naar zijn trukendoos te vinden. Carpenter tekende naar goede gewoonte ook weer voor een schitterende soundtrack en is ook te zien in een cameo als man aan de telefoon.
Het grote probleem in deze prent is de acteursregie. De personages zijn karikaturen en dus totaal miscast: Christopher Reeve is ongeloofwaardig als Chaffee, net als Kirstie Alley als Dr. Susan Verner en Linda Kozlowski als schooldirectrice. Twee opmerkelijke feiten geven deze film dan toch nog een extra cachet. Voor Christopher Reeve was het namelijk zijn laatste grote rol. Hij viel enkele dagen na de opnames tijdens het paardrijden en is sindsdien verlamd. En de giganten van ILM tekenden voor de sumiere speciale effecten (het oplichten van de ogen). Hoe is het mogelijk.