Na een korte overdenking gaat de gemotiveerde priester in de criminaliteit in de hoop daar het echte kwaad te kunnen ontmoeten. In zijn bizarre bedevaart ontmoet hij de compleet geschifte Jose Maria wiens favoriete muziekgenre deathmetal is (heel toepasselijk dus). Samen met zijn nieuwe bondgenoot komt hij terecht bij de zeer gekende parapsycholoog professor Cavan die tevens een tv-presentator is en die wekelijks live geesten uitdrijft (een gat in de markt voor onze Vlaamse commerciële zenders). De prof kent een manier om de Antichrist op te roepen. Het enige wat ze nodig hebben is een wit brood, het bloed van een maagd en een tabletje lsd.
Het verhaal klinkt misschien veelbelovend maar op het witte doek is het een regelrechte ramp; het is afgrijselijk om te kijken naar de acteerpogingen van de cast die in hun ondergang hulp krijgen van nietszeggende dialogen. De maker Alex de la Iglesia weet eveneens op geen enkel moment een keuze te maken tussen komedie of een doodgewone horrorfilm.
Via de persmap vernemen we dat we een film hebben gezien vol inktzwarte humor. Een mooi eufimisme voor iets dat duidelijk tussen twee stoelen valt. En zeggen dat al dit 'moois' bedolven werd onder de prijzen op het Festival van de Fantastische Film, zoals de prijs voor de beste Europese fantastische film. Onbegrijpelijk.