De Aziatische film is, op enkele uitzonderingen na, bij ons eerder een vreemde eend in de bijt. Enkel festivalfilms geraken bij ons (nu en dan) op de affiche, en dan liefst nog van een regisseur die reeds hoge ogen scoorde met een vorige film. En zo is ongetwijfeld iedereen die het schitterende Chungking Express wist te appreciëren blij met de release van Fallen Angels, de nieuwste van Wong Kar-wai, één van de meest beloftevolle cineasten uit de Britse kolonie.
En net als in Chungking Express is het script van deze nieuwe film niet zo eenvoudig na te vertellen. Hoofdrolspelers zijn een huurmoordenaar en zijn opdrachtgeefster, een extreem opdringerige zonderling, en een telefoonzieke vrouw. En terwijl de huurmoordenaar uit zijn beroep wil stappen, de zonderling er alles aan doet om 'klanten voor zich te winnen', en de telefoonzieke vrouw haar vriend aan een andere vrouw verliest, lopen ze verloren in een web van communicatiestoornissen, eenzaamheid, en een verlangen naar sociaal contact.
Een wirwar dus van emoties en verhalen. Helemaal niet rechtlijnig, en het vraagt dan ook een inspanning van de kijker om deze beeldenstroom te kunnen verwerken. Wong Kar-wai is van opleiding een grafisch ontwerper, en dat is duidelijk te zien aan zijn beelden. Zo gebruikt hij een techniek waarbij de beelden als het ware over het scherm worden uitgesmeerd, en dat vergroot het gevoel van desoriëntatie.
Maar toch is deze film bijlange niet zo goed als Chungking Express. Daarvoor zijn de karakters te afstandelijk, of zelfs te irritant. De grootste troef is de vervreemdende omgeving, maar dat is jammer genoeg niet voldoende om van Fallen Angels een boeiende kijkervaring te maken.