Het wordt natuurlijk vooral uitkijken naar Striptease van Andrew Bergman, waar Demi Moore zo'n slordige twaalf en een half miljoen dollar opstreek om even uit de kleren te gaan. Voorts is er nog de verdrongen Ridley Scott-prent Undisclosed, de prestigieuze, maar geflopte, The Scarlet Letter re-make van Roland Joffe met naast Moore ook nog Gary Oldman en Robert Duvall. In Now and Then, een film geproduceerd door haar eigen Moving Pictures, heeft ze ook een rol en eind dit jaar zal ze haar stem lenen aan Esmeralda in de nieuwe Disney-prent The Hunchback of Notre Dame.
Maar eerst is er dus nog The Juror, een adaptatie van een George Dawes Green roman; door Ted Tally (oscarwinnaar met Silence of the Lambs) en regisseur Brian Gibson overgoten met een John Grisham-achtig sausje. Gibson is een man die hard aan de weg moest timmeren: hij rommelde zo'n twintig jaar in het televisie-milieu, debuteerde met de Poltergeist-sequel The Other Side en brak pas echt door in 1993 met de bio-pic What's Love Got to Do with It. Voor The Juror kreeg hij, met Tally, Moore en ook nog Alec Baldwin, van Columbia alles om een goeie film af te leveren.
Het zal dus wel niet aan Gibson liggen dat The Juror mangelt aan alle kanten. De grootste fout is dat het scenario niets om het lijf heeft. Er is geen structuur of plan; de gebeurtenissen stapelen zich gewoonweg op en worden nodeloos lang gerokken. Tot vervelens toe. Het gaat erom dat de beeldhouwster en alleenstaande moeder Annie Laird (Moore) wordt opgeroepen als jurylid voor de zaak tegen maffiosi Loui Boffano (Tony Lo Bianco). Net voor het proces begint, krijgt ze van 'The Teacher' (Alec Baldwin) de opdracht om 'niet schuldig' te stemmen en ook de andere juryleden ervan te overtuigen dat Boffano onschuldig is. Als ze dat niet doet zullen haar zoon (Joseph Levitt) en haar beste vriendin (Anne Heche) vermoord worden.
Zelfs zonder getuigen, zal elk jurylid deze film veroordelen. Bewijzen genoeg: om te beginnen leverde Tally een scenario vol onzin af. Dat de finale zich ontrolt in een kleurvol Guatemala kan hier niets aan veranderen. Wat moet een cast eigenlijk met zo'n onding? Wat kan Demi Moore meer doen dan met haar grote, betraande, ogen de dialogen debiteren, die ons alleen maar doen verlangen naar de tijd dat zij het mooie weer maakte in parels als Ghost. Bidden en hopen dat de toekomst er voor haar weer wat rooskleuriger zal uitzien. Alec Baldwin van zijn kant raaskalt als 'The Teacher' om te beginnen wat Tao-onzin, om vervolgens vrij labiel te worden: daar is geen kunst aan. Enig lichtpunt in de cast is de knappe Anne Heche. Zij speelt echter de ondankbare 'beste vriendin'-rol en je weet dus wat haar lot zal zijn: een palindroom van vier letters. Deze film is dan ook schuldig. Hij begaat een misdaad tegen elke filmliefhebber.