Het aantal competente mannelijke actieregisseurs is op twee handen te tellen. De vrouwelijke op één vinger. Winnares zonder concurrentie is Kathryn Bigelow die reeds met Near Dark, Blue Steel en Point Break had bewezen dat ze, tegen alle seksistische vooroordelen in, oog en gevoel heeft voor visuele actie, gecombineerd met een complexe en intelligente verhaallijn. Maar met Strange Days heeft ze zichzelf overtroffen, en dat mede dankzij het complexe, en bijzonder donkere script van haar ex-man, actie-grootmeester James Cameron, die tevens de film produceerde.
Het verhaal speelt zich volledig af gedurende de laatste dagen van dit millennium. In Los Angeles lijken de rellen na de Rodney King-affaire nooit gestopt te zijn, en in deze chaotische maatschappij verkoopt ex-politieman Lenny Nero (Ralph Fiennes) ervaringen. Ervaringen, die met behulp van een illegale breinsensor rechtstreeks uit een (meestal) vrijwillige proefpersoon worden afgetapt, en die nadien door de klanten keer op keer kunnen herleefd worden.
Wanneer hij een opname in handen krijgt die belangrijker blijkt te zijn dan meerdere mensenlevens wordt hij in een maalstroom meegesleept die complexer wordt naarmate hij dichter bij de waarheid, en de oorsprong van de opname komt. In de wirwar van gebeurtenissen die volgen blijkt ook zijn ex-vriendin Faith (Juliette Lewis) betrokken te zijn, en in zijn poging om haar terug te winnen en haar terzefdertijd ook uit de leeuwenkuil te halen, kan hij enkel nog rekenen op zijn trouwe vrienden Max (Tom Sizemore) en Mace (Angela Bassett). De dood lijkt de opname echter te achtervolgen...
Eenvoudig en opbeurend is Strange Days zeker niet. De sfeer is zo overweldigend deprimerend en donker dat sommigen het nu al de Blade Runner van de jaren negentig noemen. De explosieve sfeer in de film lijkt na het Rodney King-incident niet meer zo onwaarschijnlijk, waardoor de kijker niet echt het gevoel krijgt naar sciencefiction te kijken.
De opgenomen ervaringen mogen dan wel weer toekomstmuziek zijn, ze zijn des te overweldigend. Die buitengewoon goed in beeld gebrachte opnames dwingen de kijker in de rol van voyeur, een rol die in het begin nog wel leuk is (vooral op tijd komen!), maar omslaat in een gevoel van onbehagen en walging wanneer we geprivilegieerde getuige zijn van een verkrachting die resulteert in een lustmoord. Zonder sensatiezucht in beeld gebracht, maar wel bijzonder effectief. Reality-tv in het kwadraat? Strange Days toont een mogelijk toekomstbeeld via een niet zo overdreven extrapolatie van de huidige sociaal-economische situatie. En het resultaat is beangstigend.