Centraal gegeven in deze prent van Gillies Mackinnon is de familie Mac Lean. Dit gezin geraakt in zware moeilijkheden wanneer de broers, door te grote onderlinge verschillen, in de clinch gaan. Zo is er Lex (13 jaar) die moet kiezen tussen de levenswijze van zijn twee andere broers. Bobby, getraumatiseerd door zijn studieprobleem, heeft aansluiting gezocht bij de Glen-bende. Aan de andere zijde vinden we de kunstminnende, intelligente Alan. Deze is een echte bron van rust in het gezin. Al deze verschillende karakters worden zeer in detail vertolkt en we krijgen zelden het gevoel dat er kartonnen figuren in deze film rondlopen.
Keerpunt in het leven van deze jonge mensen is het moment dat Lex per ongeluk de leider van de Tongs, een andere bende, verwondt. Nu volgen de gebeurtenissen elkaar steeds sneller op. In deze complexe situatie moet elk gezinslid een keuze naar de toekomst maken.
Midden de golven van onrust en geweld bevindt zich de moeder die haar zonen met liefde heeft opgevoed. Nu is ze amper nog in staat om enige invloed uit te oefenen op het leven van haar kinderen.
De positie van de moeder (vertolkt door Clare Higgings die onder andere ook speelde in Hellraiser) wordt echter te karikaturaal uitgewerkt. Ze lijkt steeds een hulpeloos slachtoffer te zijn dat zelden geloofwaardig naar voor komt. Dit ligt zowel aan de weinig beheerste vertolking als aan de zwakke karakterinvulling door de scenarist.
Het jongere gedeelte van de cast is zeer sterk. De door Lain Robertson gespeelde rol als Lex is zo overtuigend dat ze deze prent een grote meerwaarde geeft. Robertson weet altijd trefzeker de alles verscheurende twijfel fel te illustreren met prachtige gelaatsuitdrukkingen.
Regisseur Mackinnom bewees reeds in 1992 met The Playboys (nu pas uit op video) dat hij inzicht bezit om de juiste gevoelens op te roepen bij zijn cast. In zijn samenwerking met Steve Martin voor A Simple Twist of Fate slaagde hij opnieuw erin om een traditionele lolbroek als Martin zeer ernstig en zeer emotioneel te laten overkomen. Nu overtreft hij zichzelf met zeer gevoelsmatige aanpak van het proces van volwassen worden zoals bij Small Faces. Enorm spijtig is wel dat de spanning zelden aanwezig is en dit geheel doet overkomen als een grote gemiste kans.