Absoluut. Het gotische meesterwerk dat de mistroostige Ier in 1896 neerpende en een jaar later in kleine, vergeelde bladen van de pers rolde, werd het invloedrijkste horrorverhaal aller tijden. Niemand die weet hoeveel Dracula's er officieel al zijn geweest. Natuurlijk kennen we Murnau's versie uit 1922 en die van Tod Browning uit 1931, waarin de Hongaar Bela Lugosi volgens velen de definitieve graaf neerzette. De Hammer-versie van Terence Fisher wordt algemeen beschouwd als de meest stemmingsvolle, die van Werner Herzog uit 1979 als de unheimlichste. De versie van Copolla, met Gary Oldman in de titelrol, ligt nog vers in het geheugen, als de meest erotische en bombastische aller tijden.
En nu dus een Dracula-parodie, zeker niet de eerste maar wel de domste. Dat Mel Brooks er niets beters op vond dan Leslie Nielsen een paar hoektanden bij te schuiven, kunnen we hem hoegenaamd niet kwalijk nemen. Nielsen is een raskomiek, met een perfect gevoel voor timing en een mimiek waar pseudo's als Jim Carrey nog veel kunnen van leren. Maar wat doe je als komiek met een scenario dat absoluut niet grappig is? Geen idee, net als Nielsen die als Dracula de hele film door wacht op de juiste gag, de ultieme grap. Het blijft bij een magere Lugosi-imitatie en wat kinderachtige situatiehumor. Deze film is geen parodie of pastiche. Het is een regelrechte mislukking.
In normale gevallen is dat natuurlijk geen reden tot paniek. Nu wel: de man achter het roer van dit zinkende schip kan immers zelf gerekend worden tot de weinige echte legendes die Hollywood rijk is: Mel Brooks. Hij pakte al eerder uit met enkele parodieen: Young Frankenstein in 1974, Spaceballs in 1987 en Robin Hood: Men in Tights in 1993. Brooks is een naam die zelfs over honderd jaar nog zal nazinderen in de annalen van de filmgeschiedenis. Hij heeft lak aan Hollywood, doorprikt soms op een feilloze manier mythes.
Met Dracula: Dead and Loving It zit de 70-jarige filmveteraan spijtiggenoeg duidelijk door zijn beste grappen heen. Dracula die uit zijn graf zweeft en tegen een luster botst, het oneindig gutsende bloed bij het doorspiezen van Mina: het is humor van de onderste plank. Humor zonder nasmaak of scherpe kantjes. Het is dan ook pijnlijk om te zien hoe Brooks zelf onderuit gaat als Van Helsing. Hij parodieert de olijke Nederlandse professor niet; hij verkracht hem. De andere acteurs vervallen in theatrale overacting, het kenmerk van onmacht bij het acteren: Peter MacNicol als Renfield, Steven Weber als Harker, Amy Yasbeck als Mina, Lysette Anthony als Lucy en Harvey Korman als Dr. Seward. Dracula: Dead and Loving is echoot naar een roemrijk verleden. Zowel naar dat van Dracula als naar dat van Brooks. Met legendes valt nu eenmaal niet te spotten.