Met Kids en The Doom Generation was ons idyllisch beeld van 'de jeugd van tegenwoordig' reeds grondig onderuitgehaald, en Campion (zus van Jane - The Piano) dacht daar nog een schepje bovenop te doen. En daarom schreef en regisseerde ze een verhaal waarin een groep jongeren een amateur-horrorfilm probeert te draaien, een ervaring die hen niet alleen met de echte dood zal confronteren, maar vooral met zichzelf.
Zeven schoolverlaters trekken zich gedurende een weekend terug in een afgelegen landhuis om er een horrorvideo te draaien. De zeven hebben echter elk hun redenen om aan dit tot falen gedoemd initiatief deel te nemen en die zijn meestal van relationele aard. Een mijnenveld dus.
Reeds na de eerste 'draaidag' zijn de spanningen dermate opgelopen dat men beslist om de zaak wat losser te maken door een gemeenschappellijke acid-trip te organiseren. En terwijl iedereen er high bijloopt worden remmingloos geuite angsten en verlangens op video vastgelegd. Tot ze, nog onder invloed, besluiten om met de auto boodschappen te gaan doen...
Kids en The Doom Generation werden reeds aangehaald, twee films waarbij men al walgend de zaal verliet, maar die ook bijzonder knap gemaakt waren. En dat kan jammer genoeg niet beweerd worden van Loaded. Niks schokkerend, niks knap gemaakt. Daar waar Campion beweert een uitgeputte 'look' gezocht te hebben hadden wij eerder de indruk naar een rommelig ineengezette enscenering te kijken.
Toegegeven, iedereen zal wel iets herkennen in de (relationele) problemen van deze jongeren, maar om nu te zeggen dat dit een weerspiegeling is van een volledige generatie jongeren? Een mens zou voor minder op de jeugd beginnen afgeven. En te bedenken dat Anna Campion tijdens haar research meerdere jongeren interviewde als referentiemateriaal...
Het idee is natuurlijk niet zo slecht: zet een aantal totaal verschillende karakters bij elkaar in een vreemde plaats, en lok een conflictsituatie uit waarbij iedereen met zichzelf wordt geconfronteerd. Niet slecht, maar zeker ook niet nieuw. Het weekend als microcosmos van elke menselijke situatie, waarin alle mogelijke menselijke gevoelens samen spartelen om te overleven.
De film kent een emotioneel hoogtepunt in de ogenblikken na de fatale autorit, maar de pointe die deze laatste act moet afsluiten gaat gewoon in rook op, net als de rest van de film. Een geslaagde film maken is inderdaad moeilijk. Misschien toch maar eens The Piano huren op video, Anna?