Commercieel lijkt Fled natuurlijk een goed idee: hang twee redelijke acteurs aan elkaar en laat ze samen vluchten (het idee heeft vroeger nog gewerkt, dus waarom nu niet?). Gooi er enkele knokscènes tussen, een dreiging van de maffia, en een aantal overijverige politiemensen. En laat nog wat sexy-ogende motoren in beeld racen om de jongere snelheidsfreaks te bekoren. Om het geheel wat op te fleuren is er voor de mannen met een hoog testosterongehalte nog een leuk toetje: de zwoele Salma Hayek.
Het verhaal is eigenlijk redelijk simpel, maar probeert zichzelf te vermommen in een complex scénario door een aantal (van ver zichtbare) plotwendingen. Piper (Laurence Fishburne) en Dodge (Stephen Baldwin) ontsnappen samen uit een werkkamp, en aan elkaar vastgeketend proberen ze uit de handen te blijven van de politie en hogere instanties die blijkbaar een ongezonde interesse hebben in Dodge. Hij blijkt namelijk via de computer binnengebroken te zijn in een maffia-bedrijf, en nu zitten zowel de regering als de maffia hem op de hielen.
Op hun vluchtweg komen ze Cora (Salma Hayek) tegen die blijkbaar zonder dralen in de goede bedoelingen van de vluchtelingen gelooft, en hen zowaar helpt om de waarheid aan het licht te brengen. En tussendoor mogen we even een achtervolging met motoren bewonderen (sic), blijven we gespeend van een amoureuze scène met Salma, en blijkt niet iedereen te zijn wie hij zegt te zijn.
De film probeert dus tegelijkertijd spannend, amoureus, actievol en grappig te zijn, en daar gaat Fled dus compleet de mist in. De film wil alles zijn, maar is in feite niets. Weten ze in Hollywood nog altijd niet dat er maar één actieheld is (Bruce Willis) die ook grappig mag zijn? Regisseur Kevin Hooks (Passenger 57) en scénario-schrijver Preston A. Whitmore II zijn wel zo eerlijk om de films waaruit ze pikken met naam te noemen, of tenminste de referentie overduidelijk te maken.
Maar erger nog dan het script is de onwaarschijnlijke karakter-uitwerking. Fishburne en Baldwin doen hun best, maar wat vang je aan met karakters die midden in hun vlucht stomweg een robbertje beginnen te vechten, tot ze 'even' zijn? En wat dacht u van een mondharmonica-deuntje om de vermoeidheid te vergeten en in hetzelfde loop-ritme te komen? Inderdaad.
Je kunt natuurlijk gaan argumenteren dat het maar een gewone hersenloze ontspannende actiefilm is, maar daarvan hebben we er deze zomer al veel te veel in de maag gespietst gekregen, en voor ons hoeft het echt niet meer. Afvoeren dus die rommel.