De omstandigheden waren nu ook niet echt ideaal: de combinatie van een mooi zomerweertje en de idee om een travestietenfilm te gaan bekijken leek ons een niet al te best vooruitzicht. Ook de eerste close-up van Robin Williams - die met borsthaar bij de vleet en een handvol kettingen meer weg had van Balthazar Boma - deed ons bijna de vinger in het keelgat steken. En toen waren we nog geen vijf minuten ver.
Dat de prent dan uiteindelijk toch nog een meevaller werd, lag misschien eerder aan ons laag niveau van humor maar iedereen zal toch toegeven dat je bij momenten onder je zetel ligt van het lachen. En dat is sedert de eerste Ace Ventura niet meer gebeurd. We maken kennis met Armand en Albert Goldman (Robin Williams en Nathan Lane), een samenlevend homo-koppel en hun zoon Val (rol van Dan Futterman). Om aan de kost te komen runnen zij een niet eens onaardige nachtclub in South Beach. Zoonlief staat echter op het punt te trouwen met een meisje (jawel) maar vooraleer het zover is, moeten de beide families natuurlijk uitgebreid met elkaar kennis maken. En daar beginnen de problemen: de seksuele geaardheid en de professionele bezigheden van Vals ouders zijn nu niet echt alledaags te noemen en de toekomstige schoonvader zit middenin een politiek schandaal en krijgt zodoende bijna de hele Amerikaanse pers op zijn dak.
Wat volgt is een absurde en hilarische mix van persoonsverwisselingen en situatiehumor waarbij je je dus zoals gezegd meer dan eens een breuk lacht. En dat eens meer dan de verdienste van Robin Williams en Nathan Lane. Als u zich trouwens afvraagt vanwaar u die laatste kent: hij leende zijn stem aan de sympathieke meerkat Pumbaa in Disney's The Lion King. De sequentie waar de man probeert om John Wayne te imiteren - het waarom moet u zelf maar gaan bekijken - is werkelijk geniaal. Ook leuk in rollen waar je ze absoluut niet verwacht: Gene Hackman (vorig jaar nog in Crimson Tide en nu te zien in Get Shorty) en Dianne Wiest als respectievelijk schoonvader en -moeder. Regisseur van dienst Mike Nichols is ook al geen onbekende: de man bracht ons eerder al Wolf, The Remains of the Day en Regarding Henry. Dat hij zich echter nu aan dit genre waagt is eerder wel een verrassing en de man brengt het er dus niet eens zo slecht vanaf. Reacties uit het oerconservatieve Amerika zijn er vooralsnog niet: de prent stond er integendeel wel een aantal weken aan de top in de box office-lists.
Afsluiten doen we met te vermelden dat The Birdcage een remake is van de Franse prent La Cage Aux Folles uit 1978. Of het een geslaagde poging is, weten we niet, maar als meer dan gezellig tussendoortje is hij wel geslaagd. Maar zet wel eventjes je verstand op nul. Iets dat je heden ten dage wel met meer films moet doen.