Bill Shakespeare leeft! Meer dan ooit tevoren. En waar Shakespeare is, is ook Kenneth Branagh. De Bill-Kenneth tandem heeft in het verleden al vaker sappige vruchten afgeworpen zoals Henry V en Much Ado About Nothing. Ditmaal wordt Othello, de Moor van Venetië voor de zevende maal terug tot leven geroepen.
Tesamen met Laurence Fishburne en onder de regie van Oliver Parker, probeert Branagh de wereld te bekoren met een overtuigend staaltje acteren. Branagh speelt Lago niet, hij ís Lago, de intrigante en manipulerende officier die op geraffineerde wijze Othello's leven tot een ware hel maakt. Want Othello heeft alles wat Lago niet heeft: roem, een beestig charisma en vooral ook de onvoorwaardelijke liefde van de mooie Desdemona. Op sinistere wijze wakkert Lago de jaloezie in Othello's hart aan. Desdemona zou Othello verraden hebben, en wel met Cassio, zijn trouwe vriend. Verteerd door blinde jaloezie verliest Othello controle over zichzelf. En de arme Desdemona wordt daar het betreurenswaardige slachtoffer van.
Het verhaal is duidelijk een 'ode' aan de jaloezie, maar of het ook een ode is aan Shakespeare? Visueel zit het allemaal wel snor, dat lijdt geen twijfel. Verbluffend mooie decors en tooi in een Italiaanse setting zorgen voor een stylistisch verantwoord geheel. Ook Othello (Fishburne) past perfect in Shakespeares voorstelling van de Moor. Voor de eerste maal speelt een zwarte de titelrol en zo hoort het, ofschoon we twijfels hebben bij diens kale kop, tatouages en piercings.
Toch loopt het zaakje flink scheef. Dat is hoegenaamd niet te wijten aan Branagh. Hij zet een sublieme interpretatie van de schurk neer. Het probleem is dat zijn tegenspelers hem het kniewater niet reiken. Irène Jacob is wel een betoverende verschijning maar ze levert hier een bedroevend fletse voorstelling van Desdemona af. Fishburne lijdt, in lichtere mate, aan hetzelfde syndroom. Beiden wroeten wanhopig met hun tekst, hetgeen een meer diepgaande belichaming van hun personage onmogelijk maakt.
Ook Parker komt er hier niet helemaal onbestraft vanaf. Hij regisseerde een gewone kostuumfilm in plaats van een indringende en vernieuwende Othello. Onwaardig dus om plaats te nemen naast de versies van Orson Welles of Laurence Olivier. We kunnen ons terecht de vraag stellen: to be or not to be? Een volmondig 'ja' zou té veel eer zijn voor deze Othello.