De lieve en overbezorgde moeder Karen McCann (Sally Field) telefoneert op een namiddag naar haar dochter om te melden dat ze iets later thuis zal zijn. Terwijl dochterlief aan het telefoneren is met haar moeder, opent ze eveneens de voordeur. Wat er dan volgt, hoort Karen via de telefoon; ze hoort haar dochter wanhopig om hulp roepen. Moeder tracht zo snel mogelijk de politie te verwittigen, maar wanneer die eindelijk bij het woonhuis aankomen, blijkt dat het onheil reeds geschied is. De dochter is, nadat ze verkracht werd, koelbloedig afgemaakt.
Tegen alle verwachtingen in arresteert de politie vrij vlug een verdachte, Robert maar het onwaarschijnlijke gebeurt: de booswicht van dienst (een uiterst vervelende Kiefer Sutherland) wordt vrijgesproken op basis van procedurefouten. Hiermee krijgt de reeds zwaar beschadigde leefwereld van Karen de genadeslag. Na het dramatisch verlies van haar dochter Julie, verwijnt nu ook haar vertrouwen in het bestaande rechtssysteem. Ten einde raad gaat ze bij een club voor ouders met gelijkaardige problemen, maar ook daar vindt ze geen bevrediging in de eindeloze praatsessies. Uiteindelijk maakt ze kennis met een groep van individuen die het recht in eigen handen nemen.
Deze revenge-thiller heeft een indrukwekkende crew: Ed Harris (onlangs nog Appolo 13 nu een machteloze vader), Joe Mantegana (een gefrusteerde politieman), Sally Field en regisseur Schlesinger. Deze twee laatsten waren reeds echte prijsbeesten in de filmgeschiedenis. Sally was reeds twee maal goed voor een oscar als beste actrice. Eéntje voor Norma Rae en de andere voor Places In The Heart. Schlesinger was in 1969 aan de beurt om voor Midnight Cowboy het felbegeerte beeldje mee naar huis te nemen. Begrijpelijk dat dan de verwachtingen heel hoog gespannen zijn.
Maar niks ervan. Reeds vele andere films bewandelden hetzelfde met clichés bezaaide filmpad. Het beste voorbeeld is misshien wel de Death Wish-films met Charles Bronson als eenzame wreker. Op sommige momenten heeft Eye For An Eye dezelfde bedenkelijke rechtvaardigheidsmoraal als de sf-film Judge Dredd. De finale confrontatie ligt dan ook voor de hand wanneer de moordenaar van haar ene dochter, nu ook haar ander kind lastigvalt...
De gezamelijke boodschap die alle wraakmovies dragen, is dat wapens de oplossing zijn voor alle problemen. In het verlengde van deze denkwijze ligt het uitvoeren van de doodstraf. Geef ons maar de subtiliteit van Tim Robbins' Dead Man Walking waar eveneens de de problematiek van onmacht rond geweld aan bod komt.
Maar nee, de regisseur verkoos een simple aanpak in het verlengde van de 'make your own justice'-films. Zo bijvoorbeeld verandert het hoofdpersonage altijd in een Jean- Claude Van Damme-achtige figuur. En jawel, ons braaf huismoedertje volgt een cursus zelfverdediging en leert omgaan met wapens. Ongewild komisch is ook dat de mannelijke wederhelft het natuurlijk niet door heeft dat zijn vrouwtje stillaan een nieuwe versie wordt van Arnold Schwarzenegger. Als dan per ongeluk iemand met goede bedoelingen (ze bestaan nog!) gewoon achter haar aan wandelt, krijgt de verbaasde man een paar meppen als nieuwe vorm van sociaal contact. Verplicht is ook in dit genre het schetsen van een slechte werking van het rechtsapparaat voorgesteld met de karikaturale karakterintekeningen van de politieambtenaren. Nooit is er enige diepgang te merken in de ganse film. Alles wordt snel en vlug afgewerkt.
De trieste balans is dan ook dat Eye For An Eye (slotfilm op het XIVe festival van de Fantastische Film van Brussel) nooit het niveau overstijgt van een heel slechte weekendfilm met vertolkingen die aardig in de buurt komen van diverse soap-series.