Thanksgiving komt eraan. Voor alle gezinnen betekent dit dan de jaarlijkse bijeenkomst bij uitstek. In die netelige positie bevindt zich het hoofdpersonage Claudia Larson (Holly Hunter uit The Piano). Ze is net haar job kwijt in het museum. Wat betreft het liefdesleven van dit vinnig vrouwtje kunnen we heel kort zijn: een ramp. Op het feest komt er een vernieuwende kennismaking met het soort familie waar de meeste van ons nachtmerries van krijgen. Mama is een pratende juke-box met een uiterst volgzame echtgenoot. De tante leeft constant in de zevende hemel (eufemisme voor gek zijn). En alsof deze combinatie niet leuk genoeg is, vinden we in dit conservatieve gezin een homofiele broer die ook nog buitennissige ideeën heeft.
Het gezellig samenzijn verandert dan vrij snel in een langdurende uitputende discussie waarbij iedereen gebreken ruimschoots aan bod komen. Kortom, een dag die ieder gezond dekend mens zal ontwijken. Het verschil tussen Home For The Holiday en Jodies vorige prent zit er hem vooral in dat deze film veel gestroomlijnder is. Het frisse, vernieuwende is voorlopig weg als Foster in die regiestoel plaatsneemt. Het is met andere woorden een echte Hollywoodfilm geworden met van alles een beetje. Dit komt soms storend over om alle verschillende dialogen en of gespreksthema's te volgen omwille van de diversiteit ervan. Spijtig want met iets meer verbale soberheid had dit een leuke satire opgeleverd op de steeds terugkerende familiale verplichtingen.
Toch zal het woord verveling niet als etiket op deze film gekleefd worden. Het tempo en de kwaliteit van de vertolkingen liggen daarvoor te hoog. De factor herkenbaarheid is zeker een positive gegenheid die meespeelt in het bekijken van deze prent. Kortom, een vlot gemaakte familiemovie maar was Jodie Foster daarvoor noodzakelijk als regisseur?