Vroeger had elk dorp een aantal bizarre en eigenzinnige figuren die tegen de stroom in van bepaalde, toenmalige waarden leefden. Zo iemand is Sully; ondanks zijn gevorderde leeftijd is hij uit pure noodzaak nog steeds aan het werk en dit enkel mar om te overleven. Een eigen huis heeft hij niet dus woont hij maar in bij een oude schooljuffrouw, Miss Beryl (een laatste rol voor Jessica Tandy).
Toch is deze markante persoon getekend door het leven. Zo liet hij zijn gezin in de steek daar de vrijheid naar hem lonkte. Wie dacht dat dit alles van Sully een verbitterd of cynisch man maakte, heeft het volledig verkeerd voor. In tegendel, de ganse leefgemeenschap houdt van hem. Hij heeft immers steeds tijd voor iedereen en hij neemt nooit een blad voor de mond.
Maar op een bewuste dag staat zijn zoon voor de deur die zelf middenin in een huwelijkscrisis zit. Bovendien zit hij zonder werk en moet hij nog een kind onderhouden. Deze aankomst brengt een serieuze ommekeer teweeg in het leven van Sully. Als reactie hierop blaast hij zijn al jaren slabbakkende zaak nieuw leven in door een mooie samenwerking met zijn zoon. Eindelijk komt het hoofdpersonage langzaam maar zeker in het reine met zichzelf.
Wat door sommige critici minachtig afgedaan wordt als een sentimentele televisiefilm, is voor de modale filmkijker (en dat is nog altijd de overgrote meerderheid) een goed alternatief voor de heersende trend van brutale actiefilms. De fundamentele basisinspiratie is zo uit het leven gegrepen van de gewone burger.
Trouwens, regisseur Robert Benton wel degelijk met succes menselijke drama's geloofwaardig te realiseren. Denken we maar aan Kramer versus Kramer uit 1979. Leuk is ook dat iemand als Bruce Willis plots op het doek verschijnt. Hij heeft een bijrolletje als handelaar waarmee Sully regelmatig samenwerkt. Willis is in deze film een echte vrouwenzot. Dit is in scherpe tegenstelling met zijn imago van de Die Hard-films. Een prent dus die recht naar je hart gaat.