Het hele project klonk nochthans ambitieus en veelbelovend met ronkende namen als Roland Joffé (The Killing Fields) in de regisseursstoel, Demi Moore als leading lady en een prijskaartje van vijfig miljoen dollar. De film toont de lotgevallen van Hester Prynne (Moore). Ze immigreert naar de Nieuwe Wereld en heeft van haar man, Roger (Robert Duvall), de opdracht gekregen alles voor diens latere aankomst voor te bereiden. Bijster vlotjes loopt het echter niet. Hester kan zich moeilijk aanpassen aan het puriteinse gedachtengoed van de bevolking en wordt tot overmaat van ramp ook nog verliefd op de lokale (pantoffel)held, priester Arthur Dimmesdale (Gary Oldman). De boodschap dat haar gade gescalpeerd werd door de Indianen past dan ook uitstekend in Hesters kraam: ze is terug vrij!
Die vrijheid betaalt Hester duur wanneer ze zwanger wordt van Arthur en weigert zijn naam bekend te maken. Ze heeft zich bezondigd aan echtbreuk en moet als brandmerk de rode letter 'A' van adultery (overspel) op haar borst spelden. Maar haar liefde voor Arthur is zo groot dat ze zelfs deze blaam met gelatenheid draagt.
Aangezien een ongeluk(je) nooit alleen komt, staat ook haar doodgewaande gade plots weer aan de deur. De instabiele en wraakzuchtige man weet op handige manier de hele stad tegen Hester op te hetsen met wilde verhalen over hekserij en Gods straf. Hester wordt ten dode veroordeeld maar kan natuurlijk net op het nippertje nog aan de dood ontsnappen. Hollywood, weet je wel...
Wie het boek gelezen heeft zal zich tijdens de film ongetwijfeld meerdere malen de vraag stellen of hij niet lijdt aan een aanval van acute amnesie. Driekwart van het verhaal ontspruit immers uit de fantasie van Hollywood en staat dus niet of weinig expliciet in het boek. Daar waar het boek een aanklacht is tegen alles wat hypocriet is in de wereld, toont de film ons een zoetgevooisde love story. Daar waar Hawthorne zich afvraagt wat zonde precies is, toont de film ons erotiek, verkrachting en voyeurisme. Diepgang alom dus.
De film wordt nog belachelijker door het taalkundige gestuntel. De acteurs proberen verwoed een zeventiende-eeuws sfeertje op te roepen met 'ouderwetsch' aandoende verbuigingen. De enige sfeer die er gecreëerd wordt is echer eentje van ongeloof en vooral verveling. Je bent zowaar blij als Hester eindelijk van het schavot gered wordt. Omdat je het al van uren kon zien aankomen en omdat dat tevens betekent dat de film gedaan is. De aftiteling is nog het leukste van alles...