WAITING TO EXHALE

Een vrouwenfilm?

Marketing rond film heeft steeds de neiging een bepaald verwachtingspatroon te creëren naar het publiek. Zo moest Waiting to Exhale de meest vrouwvriendelijke prent van 1996 zijn.

De rode draad doorheen dit 124 minuten durende komisch en muzikaal drama is het regelmatig samenkomen van vier zwarte vrouwen. Ze praten dan over hun problemen, zoals bijvoorbeeld mishandeling en overspel door het mannelijk gedeelte van deze aardbol. En elke keer gaan ze op zoek naar een nieuwe partner maar beslissen doen ze zelden. Voor dit ambitieuze project (zwarte vrouwen in de hoofdrol), koos debuterend regisseur Forest Whitaker voor de belangrijkste Afro-Amerikaanse actrices van dit moment. Op het scherm verschijnen Whitney Houston en Angela Bassett (Strange Days). In de afdeling oppervlakigheid scoort men bijzonder goed met steeds videoclip-achtige beelden en ongeloofwaardige figuren.

Eigenlijk is het een film waarin steeds gezaagd wordt over hoe slecht mannen wel zijn en dit terwijl ze er wel constant één willen. Van het woord moet Whitaker niks gehoord hebben. Er wordt zodanig veel gebabbeld dat het slaapverwekkend wordt. Naar de vuilbak dus met dit oersaaie statement over vrouwen en de liefde.