Bruce Beresford haalde de mosterd voor zijn film voornamelijk uit het bovengenoemde Dead Man Walking. In Last Dance neemt Sharon Stone de rol van de terdoodveroordeelde Cindy voor haar rekening.
Cindy was in haar jonge jaren betrokken bij een inbraak die fataal afliep voor de bewoners. Deze sukkelaars waren geacht niet thuis te zijn zodat Cindy rustig haar job kon doen. Toen de verbaasde bewoners opdaagden werden ze brutaal afgemaakt. En het enige resultaat van deze criminele daad is de doodstraf.
Reeds twaalf jaar wacht ze op de uitvoering van haar vonnis. De onervaren, idealististisch advocaat Rick Hayes kreeg de opdracht om haar te verdedigen en zodoende gratie te bekomen.
In het begin verloopt het contact tussen deze twee mensen uit twee verschillende werelden vrij stroef. Rick is echt een yuppie ventje met een porsche en een rijke, invloedrijke familie er bovenop. Cindy daarintegen is een eenzaat, maar ontwikkelde zich in de gevangenis als een vrouw die in haar lot berust.
Gaandeweg groeit tussen deze twee uitersten respect. Rick maakt kennis met de mens achter de mythe van het beest. Cindy blijkt bijvoorbeeld een begaafd tekenares te zijn. Stilaan worden ook de omstandigheden duidelijk waarin de moorden gebeurd zijn.
Hoe meer Hayes zich in de zaak verdiept, hoe groter de tegenkanting wordt van zijn conservatieve omgeving - met de gouverneur op kop. Voor die robotten staat de executie bovenaan hun verlanglijstje.
Regisseur Bruce Beresford schetst op alle mogelijke manieren dat Cindy best nog wel meevalt. Haar personage wordt fel geromantiseerd. Het is op geen enkel moment onduidelijk welke mening Beresford er op na houdt. Dit is de achillespees van deze film. Het subtiel innemen van een bepaald standpunt is nooit aanwezig. Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer het hoofdpersonage positievere dimensies krijgt. Op het einde lijkt ze praktisch een heilige. Dit in scherpe tegenstelling met Dead Man Walking, waarin Seans Penn's personage steeds een evenwicht vond tussen de goede en kwade aspecten van zijn karakter. Wie dit grensverleggende docu-drama gezien heeft, zal zich mateloos ergeren aan het klakloos overnemen van een aantal scènes. En het zal er niet op beteren. In de toekomst kunnen we ook nog The Chamber verwachten van Ron Howard; een film die handelt over gelijkaardig thema's. We zijn uitermate benieuwd hoe groot de creativiteit daar zal zijn.
Is er dan geen licht in de duisternis? Jawel, de vertolking van Sharon Stone. Op een waardige manier geeft ze vorm aan de figuur van Cindy. Stone maakt het bekijken dragelijk door een ingetogen prestatie. Zelden neemt overacting de overhand. Haar tegenspeler Rob Morrow (uit o.a. Quiz Show) verwijnt hierdoor in het niets: er te weinig spirit in zijn acteren, hij lijkt soms meer op een modepop dan op een advocaat. Als hij zich kwaad maakt over de heersende onverschilligheid komt dit over als een slag in het water.
Schrijven dat het allemaal oervervelend is, lijkt zeker een te weinig genuanceerd oordeel te zijn. Daarvoor is de artistieke inbreng en waarde van Stone te groot. Ze trekt met brio de wijfelende kijker recht in de bioscoopzaal en tovert na afloop een tevreden grijs op uw gezicht.