In de voetsporen van het gigantische succes van Four Weddings And A Funeral probeert Tim Sullivan met zijn regiedebuut zowel de lachers als de zakdoekgrijpers op zijn hand te krijgen. En daarom verzon hij een verhaaltje over een alleenstaande vader die na de dood van zijn vrouw zijn leven en dat van zijn dochtertje terug opneemt, en die na het aannemen van een kinderoppas zijn positieve gevoelens weer voelt opborrelen. Met de nodige obstakels en turbulenties natuurlijk. Een lach en een traan dus.
Jack (Richard E. Grant) verliest zijn vrouw in het kraambed, en stort zich, vol onmacht, in het dronkaarsbestaan. Hij laat z'n pasgeboren dochterje Sarah bij de grootouders achter, tot ze stilaan z'n hart begint te veroveren. En met vallen en opstaan begint hij het ouderschap onder de knie te krijgen. Maar wanneer hij haar ook naar het advokatenkantoor meeneemt begint het duidelijk te worden dat hij hulp zal moeten inroepen. Hij weigert echter de hulp van zijn familie, en gaat dan maar op zoek naar een geschikte kinderjuffrouw. En die meent hij gevonden te hebben in Amy (Samantha Mathis), een Amerikaanse die deels door zijn fout als serveerster wordt ontslagen.
Al snel blijkt Amy niet echt veel ervaring te hebben als babysitter, en ze komt dan ook in aanvaring met Bill (Ian McKellen), een vriend van Jack uit diens alcoholperiode die regelmatig helpt in het huishouden. En Jack begint een relatie met zijn bazin, Amy raakt haar vriend Alain kwijt, en langzaam begint de kleine Sarah zich te hechten aan Amy...
Echt moeilijk is het niet om zelf het einde aan het verhaal te breien, maar naar een dergelijke film ga je niet om cinefiele pareltjes of om circulaire Tarantino verhaalstructuren en ditto dialogen te ontdekken. Hier verwacht je een schattig verhaal, overgoten met een lach en een traan. Een feelgood film, waarin je even kunt wegzakken. En alhoewel Jack & Sarah zeker betere voorgangers heeft gekend voldoet het aan de basisvereiste van film: een publiek onderhouden.
Richard E. Grant komt wat moeilijk op gang als Jack, maar na de reeks man-baby clichés doorlopen te hebben is hij best te pruimen. Om het mannelijk publiek te onderhouden laten de producenten de vlotte Samantha Mathis (Broken Arrow) opdraven. De jonge Sarah zal ongetwijfels de meeste harten stelen, maar vooral de nevenpersonages wisten ons het meest te boeien, met op kop Ian McKellen als de mannelijke huishouder.
Melig met voorbedachte rade, maar vrijgesproken wegens verzachtende omstandigheden. Indien kinder- of clichéschuw, gelieve zich te onthouden.