Prachtige beelden van de indrukwekkende Matterhorn openen de film waarin we Lisa volgen. Eén van haar dromen is ooit die berg te beklimmen, maar wanneer ze na een mislukte klimpoging (te vroeg) naar huis terugkeert betrapt ze haar vriend Rob met zijn zoveelste liefje. Ze smijt hem prompt buiten, en om zich af te reageren beklimt ze een hotel in hartje Brussel. Om de politie te ontvluchten duikt ze een kamer binnen waar ze Sam ontmoet.
Sam bereidt een belangrijke pianowedstrijd voor, maar al snel verovert de levendige Lisa zijn hart. Eindelijk kan hij zich verzetten tegen zijn moeder en zijn lerares die al hun mislukte ambities in hem projecteren, waardoor hij zich laat leven. Rob is echter wanhopig op zoek naar Lisa. Zijn wereld is in duigen gevallen, en in zijn val heeft hij misschien ook Lisa meegesleept. Aids is immers blind.
De film behandelt een aantal zwar(t)e thema's, maar Jan Keymeulen gaat gelukkig niet met de belerende vinger zwaaien. Het is eerst en vooral een kleine romantische film geworden waarin een aantal jonge mensen met de mooie, maar soms ook harde realiteit van de wereld geconfronteerd worden. Vriendschap, trouw, eerlijke relaties en aids zijn de sleutelwoorden.
Een voltreffer is Lisa zeker niet geworden, daarvoor is de film niet evenwichtig genoeg. Maar het is wel een debuut dat kan tellen, en voor Veerle Dobbelaere is het zeker een mooie springplank. Haar vertolking van Lisa wordt sterker naar het einde toe, wanneer ook het dramatisch aspect een aantal hoogtepunten bereikt. Zo zijn haar beslissende confrontaties met haar twee geliefden pareltjes. Dat is mede te danken aan de oprechte vertolking van Gene Bervoets, die een oprecht getormenteerde Rob neerzet.
Antonie Kamerling als Sam is iets wisselvalliger in zijn vertolking. Hij zwalpt teveel rond tussen naïeviteit, charme, onderdanigheid en opstandigheid om overtuigend over te komen. Kamerling heeft in het echte leven een piano-opleiding gevolgd, wat zijn vertolking aan het instrument dan wel weer ten goede komt. Jammer genoeg lopen zijn moeder en zijn lerares er meestal verloren bij.
Wim Mertens zorgde voor de muziek. De (gespeelde) pianostukken plukte hij uit zijn eigen bestaand werk, terwijl hij voor ieder personage een eigen thema uitwerkte. Niet spektaculair, maar wel aangenaam voor het oor.
Toch leuk om weten dat er in Vlaanderen ook na het hemelse Manneken Pis nog ruimte is voor kleine films, en niet alles moet wijken voor commercieel geflater. Cultuursubsidies zijn al in minder fraaie projecten gepompt.