Primar Fear wijkt in meerdere opzichten van de bekende Hollywood-formule af. Niet alleen laat Richard Gere zich na Internal Affairs eindelijk weer eens van een minder fraaie kant zien, ook het script zit vol verrassende en ongebruikelijke verhaalwendingen.
Martin Vail (Gere) is een briljante, arrogante en vooral publiciteitsgeile advocaat. Na de moord op de aartsbisschop van Chicago wordt de misdienaar Aaron (Edward Norton) opgepakt, het bloed van de bisschop nog op zijn kleren. Vail ziet in deze zaak een prima gelegenheid om in het middelpunt van de belangstelling te staan en biedt zijn diensten aan. De moord lijkt een opgeloste zaak, maar Vail houdt zich niet bezig met de kwestie van schuld of onschuld. Het enige dat hij wil, is winnen. Hoe hij zijn zaken wint, en of zijn cliënten schuldig of onschuldig zijn, zal hem een zorg zijn.
Naarmate de zaak vordert, raakt Vail steeds meer betrokken bij Aaron en is hij geneigd de jongen zijn verhaal te geloven. Vails tegenstander in de rechtszaal, openbaar aanklager Janet Venable (Laura Linney), tevens zijn vorige vriendin, denkt daar anders over. Zij is overtuigd dat Aaron de moord wel degelijk gepleegd heeft en zegt dit ook te kunnen bewijzen.
Door Vails aangeboren drang om altijd te willen winnen, zijn gecompliceerde relatie met Janet en zijn onverwachte gevoelens voor Aaron, raakt hij het zicht op zijn zaak kwijt en loopt hij met open ogen in de val die voor hem is uitgezet...
Wat Primal Fear vooral zo boeiend maakt, is het feit dat Martin Vail en Janet Venable al een relatie gehad hebben. Door deze hindernis al bij voorbaat uit de weg te ruimen, hoeven er geen onlogische verhaalwendingen bedacht te worden om er een happy-end aan te breiden. Dat hebben we wel eens anders gezien.
Ook Richard Gere laat zich zoals gezegd van een uiterst verrassende kant zien. Zo scherp en charmant hebben we hem sinds lange tijd niet meer gezien.
Prima Fear is een intrigerende mix tussen een rechtszaal-drama, suspense thriller en een psychologische studie.
Eerlijkheidshalve moeten we er wel aan toevoegen dat de uiteindelijke ontknoping wel heel laat in het verhaal komt, en daardoor misschien enigzins voorspelbaar wordt. Het had geen kwaad gekund als de makers de speelduur van twee en een half uur iets hadden ingekort. Dat had de spanning nog meer verhoogd.