Deze film is geen geweldfilm, maar een prent over geweld, en over de zinloosheid ervan. Over de onvermijdbaarheid en de verwoestende kracht van geweld. Over Macedonië. Over de mensheid. Deze eersteling van Manchevski is een prachtig drieluik geworden die net als het nu reeds legendarische Pulp Fiction van Quentin Tarantino circulair is opgebouwd.
In het eerste deel 'Words' volgen we een Orthodoxe jonge priester die een Albanees meisje in het klooster verbergt (om haar te beschermen), maar eenmaal betrapt moet hij samen met haar vluchten. Ze willen naar zijn oom in Londen, een persfotograaf. In het tweede deel 'Faces' zijn we getuige hoe die fotograaf alles achterlaat, ook zijn vriendin, om terug te keren naar zijn door haat verscheurd land. In het derde deel 'Pictures' wordt de cirkel rond gemaakt door de fotograaf de dramatische gebeurtenissen van het eerste deel mee te laten bepalen.
In tegenstelling tot Underground kon deze film ons echter uitermate boeien. Niet alleen is het verhaal, mede door die circulariteit, meeslepend, maar de mensen zijn ook fijn getekend. Geen zwart-wit tegenstelling, maar iedereen zweeft wel ergens in die grijze zone rond. Slechterikken zijn niet aan te duiden, vermits iedereen meent zijn plicht te doen, en de tradities (tegen beter weten in) blijft volgen.
Before The Rain is dus een prachtig document over de nooit ophoudende haat en hoe mensen daarin tegenover elkaar, en zichzelf komen te staan. Het geweld dat van het scherm straalt is veel intenser dan dat van alle geweldfilms van vorig jaar samen. Gewoon al omdat je beseft dat het gewoon echt is. Op een paar honderd kilometer hier vandaan is het realiteit. En dat is schrikbarend.